‘Ik wil niet naar papa’, zegt het kind, ‘het moet’, zegt de mama.’ Een zin met heel veel lading, kent u dat ook? Ik hoor graag van u. #echtscheiding #weigerouder #kinderen #thuiszitters #zelfmoord

Deze week was er weer veel te doen om onze kinderen. Het thuiszitterprobleem lijkt ook nu, met nieuwe bewindslieden op VWS & Onderwijs, nog even groot en het aantal zelfmoorden bij jongeren tot 20 jaar is verdubbeld naar 81 jongeren vorig jaar.  En, de Tweede Kamer wil weiger-ouders dwingen tot omgang (desnoods met strafrechtelijke vervolging met een mogelijke gevangenisstraf als gevolg).

Ik wil niet naar papa ….
Een zin met een zware lading of je nu gescheiden bent of niet. Het doet pijn tot in het diepste van je hart. Voor de duidelijkheid: waar mama staat bedoel ik de verzorgende ouder (dit kan ook de vader zijn). Na een scheiding, blijven kinderen bijna altijd bij de moeder. Niet omdat vader en moeder dat willen, maar omdat de historie (en ons rechtssysteem) dat zeggen. Woon je als vader in de buurt van moeder, en dus de kinderen, is co-ouderschap een optie. In de praktijk gebeurt dat nog steeds weinig (of voor korte termijn). Vader of moeder verhuist veelal na de scheiding en de 15 kilometergrens is dan snel overschreden, waardoor co-ouderschap niet mogelijk is.

Terug naar de kopzin. Ik weet dat kinderen bijdehand zijn tegenwoordig. Internet en sociale media hebben veel invloed op onze kinderen (ook als ouders samenwonen). Maar op het moment dat kinderen zeggen dat ze niet naar hun papa willen, is er wel wat aan de hand. Mij is het overkomen, net als tienduizenden vaders en moeders. Wat doe je als vader als je kinderen niet (meer) naar jou toe willen?
 

‘… het moet’
“Maar papa zou het wel fijn vinden als jullie gaan hoor (als hij tijd en zin heeft).” Gemeen, het laatste zinnetje tussen haakjes. Ik weet het niet en hoor graag hoe andere ouders er over denken. Ik weet wel dat kinderen (zeker tot een jaar of 15), sterk onder invloed staan van de ouders. Bij een scheiding wordt dat anders. De verzorgende ouder heeft alle ‘macht’ en kan dus zorgen dat de hij/zij de koers bepaalt voor de kinderen. Natuurlijk, in het geval van gezamenlijk gezag zal de andere ouder (lees: de vader) moeten instemmen, wat voor de lieve vrede ook meestal gebeurt.

Als jeugdzorg (of een andere organisatie) betrokken wordt bij een echtscheiding met kinderen wordt het nog erger. Jeugdzorg is er voor de kinderen en luistert daarbij in eerste instantie naar de verzorgende ouder. Klinkt logisch, daar zijn de kinderen tenslotte de hele week. Als de verzorgende ouder iets zegt over de andere ouder, schiet deze ouder, al dan niet terecht, in de verdediging. Hiermee de verzorgende ouder nog een stok gevend om mee te slaan. En dat is nu juist waar het niet om gaat.

 

Kinderen ‘in-charge’
Kinderen zouden ‘in-charge’ moeten zijn bij een echtscheiding, vanaf de eerste dag totdat ze 18 jaar zijn, want dan mogen zij beslissen wat zij zelf willen. Tot die tijd worden kinderen van gescheiden ouders ten alle tijden beïnvloed (zelfs gemanipuleerd) door de verzorgende ouder. Vrouwen hebben (in meerderheid) de scheiding aangevraagd, zij hebben controle en zij beslissen of kinderen wel of geen contact hebben met de vader (of andere moeder).

Schokkend, ja! Nog schokkender is dat 15-20% van deze kinderen vanaf het begin of later geen contact meer hebben met hun vader. Als u weet dat er ongeveer tussen de 800.000 en 1 miljoen kinderen van gescheiden ouders zijn (ruim 40% van alle kinderen in Nederland), betekent dit dat zo’n 150.000 kinderen geen contact hebben met hun vader. En dat zijn heel wat vaders ook. Het leven van niet-verzorgende ouders en hun kinderen wordt op een verschrikkelijke manier gesaboteerd door de verzorgende ouder.

Kamer wil weiger-ouder dwingen tot omgang
Mijn eerste reactie als ervaringsdeskundige met scheidingen en kinderen uit die scheidingen (4 kinderen bij 3 moeders) was ‘goed, de kamer doet wat zinnigs’. Mijn tweede reactie leest u in dit blog. Ik heb deze zin ook niet als koptitel gebruikt. De Tweede Kamer zegt, verzorgende ouders zijn ‘onaantastbaar’ en ‘maken veel stuk’ en er zijn weinig ‘strafmaatregelen’. Dat klopt. Voor mij, na 5 jaar ‘vechten’ voor een omgangsregeling, is het anders geworden.

Voor mij zijn de kinderen nu al ‘in-charge’, te laat ik geef het toe. Ook ik ben meegegaan in 5 jaar Jeugdzorg, welles-nietesspelletjes en een incapabel rechtssysteem en bijbehorende Jeugdzorg en andere hulp- en zorgorganisaties in Nederland. Ze houden de verzorgende ouder de hand boven het hoofd, ze werken niet mee aan omgangsregelingen of zetten hun stempel er zodanig op dat de niet-verzorgende ouder in de hoek wordt gedreven. Voor mij komt het einde in zicht.

Ik wil niet meer dat mijn kinderen worden beschadigd door de verzorgende ouder, door MIJ daarvoor te gebruiken. Mijn kinderen willen mij niet meer zien, of is omdat moeder de kinderen zover heeft gepusht dat ze hun vader niet meer hoeven zien en dat sportclubs of andere zaken belangrijker zijn. Mijn leven heeft 20 jaar in het teken van mijn kinderen gestaan, ik had (en zal) alles voor ze doen wat in mijn macht en bereik ligt. Maar de verzorgende ouder naar de gevangenis?? Ik zie het niet gebeuren en ik hoop ook niet dat het gaat gebeuren, de 3 moeders zijn en blijven de moeders van mijn 4 kinderen. Dat het anders moet is duidelijk, ook in de Tweede Kamer.

Stichting IGZ Plus heeft daarom een rapport geschreven met de titel: ‘Van huidig zorgstelsel naar Leefstijl Gezondheidszorg’. De conclusies zijn samengevat in een Manifest dat u kunt tekenen onderaan deze pagina.

De gezondheidszorg moet veranderen, juist voor onze kinderen
Lees het Rapport of het Addendum dat getoetst heeft of het rapport corona-proof is. Leefstijl Gezondheidszorg is meer dan corona-proof. Teken mee met ons Manifest zodat Leefstijl Gezondheidszorg op de politieke agenda komt. Alvast bedankt voor het lezen en/of tekenen van het Manifest. 

Martin Jan Melinga
Voorzitter Stichting IGZ Plus | Leefstijl Gezondheidszorg
www.manifestleefstijlgezondheidszorg.nl

PS: Recent is het Manifest Leefstijl Gezondheidszorg toegevoegd aan onze petitie Het Roer Moet OM.

Juist onze kinderen verdienen een betere gezondheidszorg voor nu en in de toekomst. Tekent u ook voor Realisatie van Leefstijl Gezondheidszorg? Teken mee!

Update van dit blog per 30.06.2020

Over martinjanmelinga

Gezondheidsfilosoof | Zorginnovator | Papa | Levensgenieter | Passie | Optimist | NLP | Marketing | Coach | Trainer | #Ervaringsdeskundig #GGz | #Bipolair | voor acceptatie van psychische klachten | schrijft #blogs en meer | Founder Orange Monday Foundation | Voorzitter Stichting Integrale Gezondheidszorg Plus |
Dit bericht werd geplaatst in #CheckJeVitaliteit, #HetRoerMoetOM, #IGZplus, #zorgomdezorg, (ONT)regel de Zorg, 360 graden levensstijl, Campagne Check Je Vitaliteit, DE NIEUWE GGZ, Jeugdzorg, Kinderen van gescheiden ouders, Rechtssysteem, scheiding, Staatssecretaris Paul Blokhuis, Stichting IGZ+, Stichting Integrale Gezondheidszorg PLus, Verzorgende ouders, Weiger-ouder, zorgconsument, zorgverlener. Bookmark de permalink .

16 reacties op ‘Ik wil niet naar papa’, zegt het kind, ‘het moet’, zegt de mama.’ Een zin met heel veel lading, kent u dat ook? Ik hoor graag van u. #echtscheiding #weigerouder #kinderen #thuiszitters #zelfmoord

  1. Houben zegt:

    Ik vind dat kinderen zelf mogen bepalen en niet dat ze gedwongen worden. Kinderen zijn geen eigendom waarop recht is. Vaders willen hierin gewoon dwingen dat gebeurt wat zij willen en vragen niet naar wat kinderen willen. Ouders mogen hiervoor niet gestraft worden dit is misdadig. Daarbij Als vaders ook 9 manden de kinderen gaan dragen en de ongemakken ook gaan dragen dan waren er niet zoveel kinderen. Dit zijn zelfs uitspraken van mannen de de nodige bevallingen deden.

    • Andrea zegt:

      Beste Houben, heb je ooit wel eens van het fenomeen ‘ouderverstoting’ gehoord?
      Hierbij geeft een kind vaak erg duidelijk aan wat hij zelf wil na een scheiding. Iets té duidelijk. Het kind is ‘onder invloed’ van meestal de moeder (80% van de verstoten ouders is de vader, ongeveer 16.000 kinderen per jaar zien één van de ouders niet meer na een scheiding) en spreekt uit dat hij geen contact wil met de andere ouder. Waarom niet? Daar heeft het kind meestal geen goede reden voor. Ik heb het niet over de situaties waarin er misbruik of geweld in het spel is, ik heb het over een liefhebbende en gezonder ouder die buiten spel wordt gezet omdat er naar het kind geluisterd wordt ipv dat het kind tegen zichzelf in bescherming wordt genomen.

      Je dwingt een kind om naar school te gaan. Het moet nu eenmaal. Het is goed voor het kind. Het kind krijgt educatie, het kind leert sociale vaardigheden aan, heeft contact met leeftijdsgenoten….Kortom, dit wil je voor je kind.
      Waarom wil je als ouder dan niet dat je kind contact heeft met de andere ouder? Kind wil zelf niet. Waarom niet? Waarom ga je gelijk mee in wat je kind wil terwijl het kind nog een brein heeft wat vol op in ontwikkeling is, wat misschien in de pubertijd zit en wat nog niet goed te gevolgen kan overzien van het contactverlies?
      Het is namelijk bewezen dat er wel degelijk (ernstige) psychische gevolgen kleven aan deze zware beslissing. Ik ben daar zelf een voorbeeld van maar ken nog vele anderen.

      Een kind heeft rechten, een kind heeft een eigen mening en een kind kan zelf ook denken.
      Dat wil alleen niet zeggen dat een kind altijd weet wat goed voor hem is.

    • Marcel zegt:

      Hallo Houben,

      Kinderen zijn enorm plooibaar en loyaal naar de volwassenen in hun directe omgeving. Het is ook niet het kind dat niet wil… Het is een mindset die een kind gedurende een periode krijgt ingeprent. En de verzorgende ouder, de volwassene in hun directe omgeving, zegt het, dus het is waar, het klopt!! Het is toch mijn vader / moeder ?

      Houben, houdt vol dat Sinterklaas bestaat en ze geloven tot hun 12e (tot een ANDER het ze verteld, het ze laat zien). Houdt vol dat de Christengod slecht is en alleen Islam goed (of andersom!!!) en geloof me, ze gaan daar zondermeer in mee… Godsdienst is niet voor niets meer een geografisch fenomeen dan een overtuiging.

      Dat is niet (om met jouw woorden te spreken) “wat kinderen willen”, maar de wereld die ze voorgeschoteld krijgen door de(inmiddels door de scheiding en de “standaard omgangsregeling”: die ene) volwassen persoon die ze continue in hun leven hebben en dus geloven. Die heeft de macht, die kan inprenten als zij/hij dat wil. EN JUSIT DAAR ZIT HET PROBLEEM !!!

      En omdat (wetenschappelijk aangetoond!!) de ontwikkeling van de hersenen van kinderen nog niet toestaat dat hierop objectieve beslissingen genomen worden is dwang nodig… helemaal als er 1 ouder is die op die kinderen inpraat (en geloof me.. body-language werkt nog veel beter dan gesproken woorden !!), hersenspoelt, indoctrineerd en “vertelt” dat de grote boze buitenwereld het op hun voorzien heeft en alleen die verzorgende ouder dit kan voorkomen.

      Tot de kinderen 21 jaar zijn ben ik voorstander van:

      1. verplicht co-ouderschap als er geen juridisch aangetoonde mishandeling is (sexueel, psychologisch, lichamelijk, etc)

      2. Ouders moeten tot kinderen 21 zijn binnen een straal van 15km van elkaar blijven wonen.

      3. verplichte psychologisch onderzoek van ouders als de onenigheden langer dan 3 maanden na de scheiding doorvoeren en / of er meer dan 1 rechtzaak heeft gedient tussen de ouders met verplicht volgen van de daaruit volgende maatregelen en verplicht een kindercurator.

      4. Één rechter die de situatie in 1 scheiding in de gaten houdt.

      5. Verbod op gebruik van advocaten. Deze hebben (algemeen gesproken, uitzonderingen daargelaten) een andere drijfveer dan het belang van het kind.

      6. Ouderverstoting strafbaar stellen, gelijkwaardig aan (psychische) kindermishandeling in de zwaarste vorm (WANT DAT IS HET NAMELIJK GEWOON!!!)

      • Mooi geformuleerd Marcel, ik ben het voor het grootste deel ook eens. Vraag is, hoe gaan wij dit duidelijk maken aan de Ministers, de Tweede Kamer, het rechtssysteem (rechters en advocaten) en uiteraard de ouders (hadden als eerste moeten staan in de opsomming). Thanks voor je bijdrage, dit komt vast voor in andere blogs als je dat goed vindt. Groet, Martin Jan

      • Marcel zegt:

        @martinjanmelinga: Precies waar ik tegen aanloop. De bureaucratie loopt hopeloos achter op het gedrag van de onwelwillende ouder en op de wens dat hier nu ECHT wat mee gedaan wordt door Den Haag. Die molens malen langzaam. Nu het klemcriterium van Ed Spruijt niet meer gehandteerd mag worden door de rechters lijkt het dat het hele Raad voor Kinderbescherming-, Veilig Thuis-, Jeugdzorg- en rechtelijkemachtcircus zich lichtelijk aangevallen voelt:”Jullie hebben tot nu toe gehandeld op een cricerium dat op niets meer dan lucht gebaseerd is…. Hoe gaan we deze chaos herstellen….?!?!?!”

        Mijn toestemming tot gebruik heb je ! Dit moet de wereld uit… Is het voor mijn kinderen wellicht te laat, dan in ieder geval voor alle kinderen die hier nog mee te maken hebben of dreigen te maken te krijgen en waar WEL wat aan gedaan kan worden…..

  2. Andrea zegt:

    Waarom moeten de kinderen altijd in charge zijn bij een scheiding?
    Ik begrijp niet waarom, want als een kind de beslissing mag maken kan het ook snel fout gaan. Waarom? Omdat het kind -met name bij ouderverstoting- onder invloed is van de verzorgende ouder en dan deze napraat. Dit kind heeft vaak geen échte reden om de andere ouder niet meer te willen zien. Je kunt een kind niet in charge zetten als hij/zij zich niet kan, wil of mag uitspreken. In plaats van dat we de oprechte en eerlijke stem van een kind horen, horen we een kind wat niet meer naar de uitwonende ouder wil. Bij elke professional die met kinderen werkt moet er dan een alarmbel afgaan. Er is méér aan de hand. Als we écht gaan onderzoeken hoe dat komt en dan juist handelen, kunnen we een kind tegen zichzelf in bescherming nemen.
    Als een kind neutraal in de situatie kan staan -wat zéér moeilijk is voor een kind- en zich durft uit te spreken (zich dus niet in een zwaar loyaliteitsconflict bevind) dan is het mogelijk om een oprechte stem te horen. En in een gezonde situatie (voor zover die situatie voor de scheiding gezond was) wil een kind beide ouders zien en wil een kind dat beide ouders van hem houden. Hij wil ook zonder belemmering van beide ouders houden en zich tussen hen kunnen bewegen.
    Nogmaals, een verstotende ouder ontneemt het kind die vrijheid maar zal altijd het excuus gebruiken dat een kind zelf heel goed kan nadenken, een eigen mening heeft, eigen rechten heeft en heel goed zelf kan beslissen.

    • Beste Andrea, ik zie mijn 4 kinderen (van 3 moeders) niet meer omdat de verzorgde ouder daarvoor zorgt. Mijn blog (er komen er meer) is een reactie op de Tweede Kamer die de weiger-ouder wil straffen. Ik denk dat het veel eerder in het proces al misgaat. Voor de scheiding, wie vraagt de scheiding aan en de loyaliteit van de kinderen naar één van de ouders of beiden is van groot belang.

      Met kinderen in-charge bedoel ik van af het eerste begin. Na de scheiding veroorzaken de beide ouders te veel herrie waardoor kinderen wel moeten kiezen voor de één of de ander. Kinderen zouden per definitie voor beide ouders moeten kiezen en ouders moeten (bij conceptie het liefst) al afspraken maken hoe ze later met de kinderen omgaan NA de scheiding. Ik weet, er zijn zeker op dit moment geen pasklare oplossingen en elke situatie is anders. Ik heb er alleen moeite mee dat de Tweede Kamer (en de ministers) besluiten nemen die toch weer niet worden uitgevoerd, toch? Ouders en kinderen in controle.

      • Andrea zegt:

        Ik ging er al vanuit dat je zoiets bedoelde. En inderdaad gaat het al veel eerder mis. Al voor de scheiding zijn er kinderen die al een keuze hebben gemaakt, onbewust of bewust. Omdat er door de ouders (of één van de twee wanneer deze een verstotende ouder is) al zaadjes worden geplant. Vaak als ze klein zijn al.

        Er wordt geloof ik al gesproken her en der over het opstellen van een ouderschapsplan wanneer er nog helemaal geen sprake is van een (vecht)scheiding. Op dat moment denkt men dat het niet nodig is (“ik zou nooit de kinderen bij jou weghouden”), maar als er negatieve emoties gaan spelen tijdens een scheiding gaan ouders zich vaak toch anders gedragen.

        Helaas is dat in de extreme gevallen nog steeds geen garantie.
        Er zijn gewoon ouders die zich aan geen enkele afspraak houden. Omdat er geen consequentie zit aan het onttrekken van de kinderen aan het ouderlijk gezag.
        Het is wel strafbaar, maar de politie weigert onderzoek te doen en verwijst terug naar de rechter. Of dat je je advocaat maar om advies moet vragen. Je kent het wel…..
        Daarom mag de overheid wat mij betreft ook met nieuwe oplossingen komen. Pak het gezag maar af bijvoorbeeld.

  3. Strenger straffen terwijl de huidige sancties als dwangsom, gijzeling en dreigen wijzigen verblijfplaats en/of gezag m.b.t. de kinderen niet worden uitgeoefend. Samenleving, rechtbank, jeugdzorg en advocatuur houden elkaar in wurggreep…
    https://denk-wijzer.nu/wat-is-ons-grootste-probleem/

  4. Andrea zegt:

    Zijn er nou nooit vaders die bij zichzelf te rade gaan ipv doen wat de de andere ouder verwijten? Wie zegt dat moeder hier achter zit? Misschien heeft moeder jaren juist gestimuleerd maar zijn de kinderen niet gek? Snap jouw verhaal en het zal zeker gebeuren maar scheer het niet over één kam.
    Er zijn ook vaders die emotioneel niet thuis geven, moeder in bijzijn van de kinderen compleet negeert. Is dat ook geen vorm van ouderverstoting maar dan zonder teveel tekst?

    Vraagt de wijkcoach of ze de kinderen mag spreken weigert vader. Waarom? Dit zou toch juist aan het licht kunnen brengen dat moeder zou manipuleren? Teveel zwart wit in deze.
    Laat kinderen na een vechtscheiding standaard 3-4x per jaar gesprekken hebben, op een leuke speelse manier met een speciaal opgeleide coach/therapeut dan zullen zij de veranderingen opmerken en begrijpen waar dit vandaan komt.

  5. Ik zegt:

    Hier midden in een scheiding met 2 kinderen (8&5). Ik ben moeder en ja ik heb de dagelijkse verzorging voor de kinderen. Dit bewust ivm het werk van vader. Aangegeven bij vader dat hij ten alle tijden de kinderen mag zien en ophalen om iets met ze te gaan doen. Hij heeft ruim 3 maanden niet naar zijn kinderen omgekeken en het te druk gehad met zijn nieuwe vriendin. Inmiddels heeft hij een eigen woning en is meteen gaan samenwonen met haar. De kinderen gaan om de week een weekend naar hem toe in goed overleg. Nu wil de oudste er niet heen omdat zijn nieuwe vriendin zich teveel bemoeit met haar en ze graag tijd en liefde wilt van en met haar vader. Elke keer als de dag komt dat ze opgehaald worden door vader heeft mijn kind nachtmerries en wordt overmand door verdriet. Dit meerdere malen aangegeven bij vader, maar vader doet er niks mee. En geloof me ik heb altijd gezegd dat ik nooit iets negatiefs over hem zal zeggen tegenover de kinderen en dat doe ik ook absoluut niet. Hij is en blijft hun vader en dat zeg ik ook altijd tegen ze.
    Mijn punt is dus dat het echt niet altijd aan de verzorgende ouder ligt, maar dat de andere ouder het zichzelf ook verdomd moeilijk kan maken.

  6. sandy zegt:

    hallo mag ik hier eens even een vraag stellen zie hier veel rond bezoeken en geschillen maar in de situatie hier 5 jaar weg van elkaar bezoek wekelijks van mijn voorstel uit naar de rechtbank en dan meer dan drie jaar niets meer geen telefoontje, geen bezoek , geen berichtje en plots vorig jaar is er treug vraag naar de kinderen ??? kinderen willen niet ?? jongste werkelijk vervreemd tventje was 1.6 jaar wat dan ??

  7. ik zegt:

    Maar dan in de situatie dat de moeder naar de andere kant van Nederland verhuisd om bij haar vriend te zijn. De kinderen blijven achter bij de vader. De kinderen hebben een leven bij de vader, ze willen op sporten, en hebben in het weekend wedstrijden. Af en toe hebben ze een kinderfeestje waar ze graag bij willen zijn.
    Moet je dan als ouder de kinderen dwingen naar de andere kant van Nederland te gaan om hun moeder te bezoeken? Moet hun leven op ‘hold’ staan, omdat de andere ouder het niet belangrijk genoeg vond om hier te blijven wonen? Zodat ze zelf elk weekend de kinderen naar sport kon brengen. Als je als ouder zelf het ouderschapsplan, waar je verplicht bent je aan te houden, waar in je beloofd dat je in de buurt van je kinderen blijft wonen, als de ouder dat zelf niet na komt, waarom moeten kinderen daar de dupe van worden? De ‘weiger’ouder is dus niet alleen die ouder die opzettelijk de kinderen daar weghoudt. Het is ook de ouder die zijn/haar kinderen steunt om hun leven gewoon zo normaal mogelijk doorgang te laten vinden, als de andere ouder er voor kiest om zich geheel aan de zorgt te onttrekken.

  8. Agnes zegt:

    Alle instantie.s gehad. Van maatschappelijk werk, jeugdzorg tot kinderbescherming om maar te bewijzen dat er niks is met mij als moeder.
    Uiteindelijk heeft mijn ex partner afgezien van gezag en ziet nu alleen mijn dochter om de week.
    Maar nu wil mijn dochter (inmiddels 14) niet meer naar hem toe. Hoofdzakelijk vanwege zijn nieuwe partner. Wat moet ik hier mee?
    Krijg ik problemen als ik haar niet laat gaan?
    Ik heb gezag dus mag ik dit toch doen of niet?

  9. Anoniem zegt:

    Wel jammer dat je de verzorgde ouder zo slecht weg zet!!
    Ik ben verzorgde ouder en moet helaas melden dat alles wat je typt juist gecreëerd Word door de niet verzorgde ouder.

    Gecreëerd rare situaties voor kind, stookt kind op tegen andere ouder, enz enz.

    Dit gebeurt steeds vaker en dit voor door instanties niet gezien. Dit staat niet in hun boekje dat die ook mogelijk is.

    • Marcel zegt:

      Mensen, het is in basis angstaanjagend simpel:

      Dr. Graig Childress, vooraanstaand Amerikaans klinisch psycholloog, op het gebied van ouderverstoting, heeft hier heel veel onderzoek op gedaan.

      Hij heeft de fenomenen, die zich bij ouderverstoting voordoen, onderzocht, met als handvatten de bewezen onderzoeken uit de psychiatrische en psychologisch medische wetenschap. De uitkomst daarvan is in het diagnosehandboek voor psychologen en psychiaters gekomen, de DSM, versie 5.

      AB-PA (attachment based parental alienation) is de perverse generatieoverschreidende coalitie tussen het kind en de pathogene (narcistische / borderline) ouder, gericht tegen de doelwit-ouder, welke door de pathogene ouder bij het kind wordt neergezet als “het gevaar” / “de vijand”, waar afstand van moet worden genomen vanwege dit gevaar.

      DSM 5 – ISBN 978 9461 0595 98: AB-PA – Attachement Based Parental Alienation

      Diagnosis:
      309.4 Adjustment Disorder with mixed disturbance of emotion and conduct
      V61.20 Parent-Child Relational Problem
      V61.29 Child Affected by Parental Relationship Distress
      V995.51 Child Psychological Abuse Confirmed

      Het komt op het volgende neer:

      Als een ouder:
      – beschikbaar is
      – liefhebbend is
      – opvoedend is

      zal een kind deze ouder NOOIT (!!!!!!!!) uit zichzelf (!!!!!!) verstoten……. NOOIT ! Het is gewoonweg ONMOGELIJK! Dit is uit wetenschappelijk onderzoek door Dr Childress vastgesteld en daarmee geconcludeerd: De kinderen, die dit uit genetische (dus aangeboren) neiging zouden doen, zijn uitgestorven !

      In het jager-verzamelaarstijdperk verlieten kinderen, die ouders verstoten, het dorp, ze gingen weg. Voor zij de hiertoe leidende genen voort konden zetten in voortplanting, waren zij reeds vermoord door roofdieren dan wel overleefden zij het door de omstandigheden niet. Kinderen die dit gedrag genetisch zouden vertonen BESTAAN SIMPELWEG NIET MEER. Het is dus, in onze tijd, per definitie niet aangeboren (nature) maar per definitie aangeleerd (nurture)

      Om dit aan te leren is er dus ALTIJD (!!!) invloed van buiten het kind nodig, het kind doet het niet uit zichzelf. In basis is dat ALTIJD de andere ouder, dan wel is het in ieder geval onder diens verantwoordelijkheid. Dit kan op deze manier gezegd worden omdat, mocht dit zich voordoet buiten de andere ouder om en de deze ouder dit niet zou willen, deze dan zal MOETEN ingrijpen en de verstoting tegen zal gaan. Niet ingrijpen door deze ouder is dus in basis het goedkeuren en meewerken aan de verstoting en daarmee in mijn mening: psychische kindermishandeling.

      De invloeden op het kind komen voort uit een narcistische / borderline gedragstoornis van de pathogene,(verziekende) ouder. Ook narcisme en borderline vallen onder gedragstoornissen (dus:nurture en niet nature): Het zijn aangeleerde pathogenen, niet aangeboren.

      Individuen die de gedragstoornis narcisme en borderline tonen kiezen ervoor om geen empathie te hebben, In tegenstelling tot psychopathie, wat wél aangeboren is: Deze mensen zijn niet in staat om empathie te voelen, zoals een blinde niet kán zien en een dove niet kán horen.

      De narcist / borderliner (ouder) KIEST ervoor geen empathie te hebben. Daarbij kan de borderliner in deze omstandigheden slecht de emoties in toom houden (het stereotype: de moeder die tekeer gaat over de vader tegen de kinderen op het schoolplein waar iedereen bij is). De narcist is dan de gevaarlijste, daar deze de emoties wél in bedwang kan houden en daarmee de meester in de kunst is van manipulatie van de kinderen en de “hulpverleners” / instandies en dit als geen ander beheerst.

      DSM 5 – AB-PA, dus ouderverstoting (in de volksmond) is dus een gedragsstoodnis van het kind en altijd een gevolg van de narcistische / borderline invloeden van de andere ouder. ALTIJD.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.