Zelfs mijn familie geloofde mij niet …. #mishandeling. #karaktermoord #MeToo #Eurlings #familiedrama

Soms heb ik een blog al maanden in de ‘kast’ liggen, tijd dat dit er nu uit komt. Ik kom uit de kast en hoop dat veel mensen dit ook gaan doen.

Directe aanleiding is o.a. het nieuws van afgelopen vrijdag 5 januari 2018:

1. Eurlings treedt af als lid van het IOC na zijn excuses te hebben aangeboden onder druk van de (vileine) samenleving;

2. een man krijgt na een strijd van twee jaar het OM zover om zijn ex-vrouw voor de rechtbank te krijgen, omdat zij haar kind van acht jaar eerst heeft gewurgd en vervolgens over de reling van haar flat heeft gegooid, met dodelijke afloop.

Mannen en vrouwen
Laat ik voorop stellen dat mannen van vrouwen moeten afblijven, als zij dat willen. Andersom geldt ook, maar krijgt nauwelijks aandacht in de media en in Nederland. Mannen zijn meestal sterker en het is daardoor meestal vooral fysiek een ongelijke strijd. We horen echter meestal één kant van het verhaal. Een deel van wat er gebeurd is rondom #MeToo is dan ook terecht, transparantie gaat er voor zorgen dat dit soort verschrikkelijke situaties minder gaan voorkomen. Voor het slachtoffer is het vaak een (te) grote stap om naar de politie te gaan.

Echter, wat mij stoort in #MeToo zaken die al bekend zijn of nog bekend gaan worden, is de rol van de vrouw. Dat deed mij besluiten openheid van zaken te geven over mijzelf. De man lijkt doel, maar is ook vaak slachtoffer. Eerst de twee nieuwsfeiten van afgelopen vrijdag.

Familiedrama rondom Sharleyne
In 2015 viel een meisje van 8 jaar, Sharleyne, van een flat. Ogenschijnlijk een ongeluk. Ook in het eerste dossier werd al bekend dat er sporen van wurging waren, de val was echter de doodsoorzaak en moeder ging vrijuit. Vader Victor Remouchamps dacht er het zijne van, bleef bezig met de zaak en eind 2017 was ook het OM overtuigd dat de vrouw schuldig is aan ‘het gooien van haar dochter over de reling van het balkon’.  Een strafrechtelijke vervolging volgt, de ellende blijft en de noodkreten van vader werden genegeerd door de meeste instanties. Sharleyne komt er niet mee terug, maar er is sprake van een zekere vorm van gerechtigheid. We wachten de zitting af.

Aftredend IOC-lid Eurlings
Wat er precies is gebeurd weten alleen de betrokkenen. De hele zaak lijkt sterk op #MeToo. Grote, sterke man mishandelt vriendin. Nederland heeft zijn conclusies klaar en oordeelt snel zonder de feiten te kennen. Ik oordeel niet, stel slechts vast dat we ogenschijnlijk in Nederland geen rechters meer nodig hebben (ondanks een schikking).

‘Daders’ worden veroordeeld voordat vaststaat wat er feitelijk is gebeurd. Dat laatste is ook vaak lastig, omdat het het ene woord tegen het andere is. In het geval van Eurlings was de vriendin gewond en heeft hij een schikking (taakstraf) getroffen met de rechter. Hij dacht daarmee weer in de luwte te komen, echter kwaadsprekers slapen niet, met meestal vervelende gevolgen voor de ‘dader’. Ik praat dit niet goed, het is een gegeven.

Nu de andere interpretatie van #MeToo. Voor zover ik weet, heb ik nooit een vrouw met een vinger aangeraakt volgens de huidige #MeToo definities. Maar, ik kom toch uit de kast. Ik geloof niet dat ik dit ooit openbaar heb gezegd of geschreven. In 2009 ben ik geslagen door mijn toenmalige partner. Maar daar blijft het niet bij ….

Mishandeld door mijn ex
Voor de mensen die mij niet kennen; ik ben 1,93 meter lang en mijn ex is 1,67 meter. Zij had een tas met daarin laarzen met houten hak. Ze maakte in haar boosheid een enorme zwaai en de tas knalde in volle vaart tegen mijn hoofd. Eerst had ik niet door wat er gebeurd was, er stroomde wel bloed over mijn shirt. Ik snelde mij naar de badkamer, drukte een handdoek op de wond (boven mijn lip) en haastte mij naar de auto om naar de Eerste Hulp te rijden. Een paar uur later en een paar hechtingen rijker kon uiteindelijk de wissel met mijn kinderen plaatsvinden.

U zult denken: “kinderen”? Jazeker, mijn ex haalde uit waar mijn (toen nog) drie jonge kinderen bij waren. Het was de bedoeling dat de wissel zou plaatsvinden, dat werd dus later. De kinderen zijn het hele weekend van slag geweest. Ze begrepen het niet, behalve mijn oudste. (Deze ex is geen moeder van mijn oudste.) Later bleek dat mijn oudste dochter ook jarenlang geestelijk en één keer fysiek is mishandeld door haar. Later heb ik van beide feiten aangifte gedaan, bij gebrek aan bewijs geseponeerd. Het litteken in mijn gezicht is een blijvende herinnering.

Wat volgde was nog erger
De klap in mijn gezicht bleek letterlijk en later ook figuurlijk. Mijn ex heeft mij geestelijk mishandeld, van 2009 (waarin bovenstaande zich afspeelde) tot op heden. Wat ik daarmee bedoel? Onze scheiding werd een vechtscheiding waarbij alles in de strijd werd gegooid wat mogelijk is. Van leugens tot in een kwaad daglicht stellen van ondergetekende en het tegen mij opzetten van de betrokken kinderen. Vanaf 2011 hebben de drie moeders van mijn vier kinderen ook nog eens samengewerkt, waardoor de karaktermoord compleet werd.

In de periode 1999 tot heden ben ik geestelijk mishandeld door mijn drie exen. De waslijst aan zaken zal ik u onthouden, ik noem alleen de belangrijkste gevolgen:

  • Gedurende een lange periode lopend van bijna 3,5 jaar tot bijna 7 jaar vonden de drie moeders dat het beter was dat ik mijn kinderen niet meer zag. Reden: geen goede vader en een bipolaire stoornis. Het opstoken van de kinderen tegen hun vader, zodat een (mogelijke) omgangsregeling wordt getraineerd. Twee van mijn vier kinderen heb ik gedurende een periode van drie jaar wel weer gezien, het traineren gaat echter door, zodat de kinderen eigenlijk niet meer naar hun vader willen of hem als zodanig erkennen. Daarom in 2017 een tijdelijk pauze ingelast.
  • Gedurende één jaar ben ik gestalkt, zowel via sociale media als fysiek. Ik werd gevolgd waar ik ging en daarvan werden foto’s geplaatst op de sociale media. Dit heeft gevolgen gehad voor mijn naam en carrière.
  • Twee van de drie exen vragen (met succes) mijn faillissement aan en zorgen voor een enorme financiële terugval.

Ik heb mij heel lang geschaamd voor wat mij is overkomen. Deels mijn eigen schuld, het te kwetsbaar opstellen naar de moeders van mijn kinderen in combinatie met een verschrikkelijke psychische stoornis, die het allemaal verergerd heeft.

Sinds mijn eerste scheiding in 1999, mijn oudste dochter was toen één jaar, kreeg ik de meest verschrikkelijke verwijten naar mijn hoofd, die dit blog niet gaan sieren. De moeder was boos en botvierde dat op mij, waarbij zij zich niet realiseerde wat zij haar dochter en mij aan deed. Toen mijn dochter een jaar of negen was, zag zij een mail van haar moeder aan mij en mijn verdriet daarover. Het weekend daarop zij ze tegen mij: “Papa, mama zal niet meer van die mailtjes sturen hoor”. Ik was geroerd, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat een kind zo’n rol speelt. Moeder hield het anderhalf jaar vol en begon vervolgens weer op volle sterkte. Sinds de zomer van 2011 heb ik mijn dochter, inmiddels 19 jaar, niet meer gezien of gesproken.

Wat nu?
Op deze mooie zondagmorgen leg ik de laatste hand aan dit blog. “Wat nu” is een belangrijke vraag waar ook ik, ondanks mijn ervaringen, niet direct antwoord op heb. Wat ik wel weet, is dat (na een scheiding) de verzorgende ouder te veel macht heeft over de ex-partner (zoals ik) en over de kinderen. De gevolgen zijn groot, maar het lijkt dat de maatschappij, inclusief het rechtssysteem en het Jeugdzorg-stelsel hun ogen sluiten. Wanneer u weet dat anno 2017 ruim 600.000 kinderen gescheiden ouders hebben, dan is duidelijk dat het om een grote groep van slachtoffers gaat.

De ene groep (de kinderen) is meestal te jong om iets van betekenis te kunnen doen. Hun jeugd wordt echter door de situatie ernstig benadeeld met alle gevolgen voor de toekomst. Hoe moeten zij omgaan met die vader die ogenschijnlijk ‘niets’ voor zijn kinderen heeft gedaan en hem vaak (net als bij mij) al jaren niet meer hebben gezien. Psychische klachten nu of in de toekomst zijn het gevolg. Vinden wij dat als tolerante maatschappij oké? Ik vind van niet niet en doe een oproep aan alle vaders (of moeders) die zich herkennen in deze situatie.

En dan de vaders …
De laatste 20 jaar komt scheiden op grote schaal voor. Anno 2017 wordt 1 op 2 huwelijken ontbonden. Het is normaal en geaccepteerd. Dat de meeste scheidingen in het nadeel van vaders worden afgerond, is ook bekend (en hier wordt weinig aan gedaan), maar dat het er vaak ‘bloedig’ aan toe gaat niet. Dat het rechtssysteem, Jeugdzorg en iedereen die er iets mee te maken heeft de andere kant op kijkt, ook niet. Mijn situatie staat niet op zichzelf, het probleem is de erkenning. Zoals de titel van dit blog al zegt: “Zelfs mijn familie geloofde mij niet …”

De positie van de man is maatschappelijk een andere dan die van de vrouw. De vrouw is in eerste instantie degene die de opvoeding doet (en opeist). Ten kostte van de vader. Op het moment dat die situatie ontstaat een ongelijke strijd die door de vader wordt verloren. Zoals bij mij, zoals bij de vader van Sharleyne en alle vaders die betrokken geweest zijn bij familiedrama’s. Vaders willen ook deel uit maken van de opvoeding en het leven van hun kinderen.

Vandaag heb ik besloten dat ik mij niet langer ga verdedigen. Niet binnen het systeem, niet naar mijn ex-partners en ook niet meer naar mijn kinderen. Mijn kinderen verdienen een onbezorgde jeugd en door de blijvende discussies en non-communicatie van de verzorgende ouder is dit niet goed mogelijk.

Daarom deze boodschap voor Nederland. Dit is een wake-up call voor iedereen die betrokken is bij scheidingen met kinderen: geef de vader een andere rol, laat hem en de kinderen niet geestelijk mishandelen door de verzorgende ouder en kies ECHT voor het welzijn van het hele (ex-)gezin.

Met positieve groet,

Martin Jan Melinga
E: martin@orangemonday.nl
M: 06 – 42 93 13 46

Advertenties

Over martinjanmelinga

Gezondheidsfilosoof | Zorginnovator | Papa | Levensgenieter | Passie | Optimist | NLP | Marketing | Coach | Trainer | #Ervaringsdeskundig #GGz | #Bipolair | voor acceptatie van psychische klachten | schrijft #blogs en meer | Founder Orange Monday Foundation | Voorzitter Stichting Integrale Gezondheidszorg Plus |
Dit bericht werd geplaatst in #CheckJeVitaliteit, #HetRoerMoetOM, #IGZplus, #NLKantelt, Acceptatie psychische klachten, Bipolaire Stoornis, Check Je Vitaliteit, Diagnose, Echtscheiding, Fysiek en mentaal, Geestelijke Gezondheid, Het Roer Moet OM in de Gezondheidszorg, Integrale Gezondheidszorg, Landelijk Platform Gezondheidszorg, Lichamelijke Gezondheidszorg, Omgangsregeling, Omgangsregeling kinderen, Over Martin Jan Melinga, Politiek en beleid, Rechtssysteem, Time To Change NL, Wat is lef? Mijn verhaal ... en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Zelfs mijn familie geloofde mij niet …. #mishandeling. #karaktermoord #MeToo #Eurlings #familiedrama

  1. Ik heb geen kinderen maar ben wel gescheiden voor gweld door mijn ex. Die notabene zelf uit mishandelings relaties kwam. Ik moest haar één keer een tik geven om haar hysterie te doorbreken, dat was voor mij de druppel. Ze bleek ziekelijk jaloers en mijn bewegings vrijheid werd steeds meer ingeperkt. Liet dit allemaal maar toe want ik gaf echt om haar en wist van haar verleden. Maar ik heb zo mijn grenzen. Wel heel herkenbaar niemand heeft me gevraagd waarom ik weer ging scheiden. Het oordeel lag al klaar, typisch onze Willem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s