Zelfmoord; eigen keuze … of gevolg?

Deze week is het Suicide Prevention Week, dagelijks een blog over dit onderwerp dat geadopteerd is door de Orange Monday Foundation. Waarom? Omdat het nodig is. Het taboe is extreem en staat wat mij betreft op nummer één. In ieder geval binnen de Geestelijke Gezondheidszorg (GGz). Er wordt gekozen voor de ‘verzachtende’ woorden zelfdoding en suïcide. Wat het is; zelfmoord! Moord is strafbaar, zelfs als je jezelf vermoordt. Waarom hebben de afgelopen 40 jaar dan minimaal 60.000 mensen (ter grootte van het aantal inwoners van Zeist) voor deze onherroepelijke oplossing.

Blog Suicide pistoolOorzaken zelfmoord
Vanuit Orange Monday kunnen wij alleen een oordeel geven vanuit de optiek van de Geestelijke Gezondheidszorg (GGz). Mensen met serieuze en/of ernstige psychische klachten komen terecht bij GGz. Uit diverse onderzoeken is ondertussen gebleken dat mensen die voor zelfmoord kiezen (als laatste oplossing) vaak een zware depressie hebben. Deze zware depressie is (regelmatig) van tijdelijke aard en (vaak) oplosbaar.

Toch kiezen mensen dus op het diepste punt van hun leven voor zelfmoord, ook als ze wel in behandeling zijn bij GGz. Laat ik voorop stellen dat zelfdoding natuurlijk een eigen (weliswaar strafbare) keuze is. Vraag blijft of de keuze terecht is. Zou degene die zich van zijn leven berooft tijdens een zware depressie dat ook doen als hij of zij een jaar later weer ‘hersteld’ is? Als hij weer wel licht ziet aan het eind van de tunnel?

tunnelWie schiet waar tekort?
Ik vind dat de Geestelijke Gezondheidszorg (GGz) tekort schiet bij de begeleiding van mensen die zelfmoord willen plegen. Niet omdat GGz het niet goed aanpakt, dat kan ik onvoldoende beoordelen, maar puur vanwege het TABOE. Wie durft er nu WEL te praten over een aanstaande zelfmoordpoging. Ik denk dat mensen dat TE weinig doen. Gelukkig is er 113Online, zijn er vertrouwensartsen, maar dat houdt de stijging niet tegen …. Laatste 5 jaar stijging 30% and counting …

Gevolg vechtscheiding?
In mijn blog van dinsdag kon u lezen over de vaders Bernd en Jeroen. Schokkende beelden en situaties, beide mannen namen ook nog hun kinderen mee in de dood. Als je de afscheidsbrief van vader Bernd leest, zie je woorden als “zware depressie” en “vechten” en het feit dat hem geen leven werd gegund door zijn exen, in zijn ogen. Het gezin is nooit bij Jeugdzorg geweest en de man heeft het allemaal alleen moeten verwerken.
blog suicide vechtscheiding 201307310841-1_kinderen-uit-vechtscheiding-voelen-dat-aan-als-oorlog-

Naast de GGz is dit een belangrijke oorzaak voor zelfdoding. Wat bezielt een man en een vrouw om elkaar “af te maken” en woorden te zeggen als “ik rust niet eerder dan dat ik jou ten gronde heb gericht. Helaas ben ik ook ervaringsdeskundig wat betreft vechtscheidingen (zie mijn eerdere blogs hierover). Vrouwen zijn wat mij betreft te veel ‘machtig’ over de kinderen bij een scheiding, door hun opstelling EN het rechtssysteem. Vrouwen zijn door die macht in staat om mannen tot het ‘einde’ te drijven. Ik keur het niet goed, maar ik kan mij wel voorstellen dat vaders Bernd en Jeroen voor deze oplossing hebben gekozen.

Open brief mevrouw Schippers en de heer Opstelten
Orange Monday ziet het als haar taak om de ministers van Volksgezondheid en Justitie bij elkaar te krijgen om dit onderwerp SAMEN te bespreken. Ik vind dat er een task force moet komen om het aantal zelfdodingen in Nederland tegen te gaan. Daar kunnen ook ministeries als van Economische Zaken aan toegevoegd worden, denk hierbij aan het groot aantal faillissementen waar ondernemers aan de rand van de afgrond komen, ook persoonlijk en particulieren die hun rekeningen niet meer kunnen betalen.

De andere task force moet zich gaan richten op het rechtssysteem rondom (v)echtscheidingen. Hierbij gaat het niet alleen om de wetgeving maar voor mij vooral om de HANDHAVING van de wetgeving. Moeders die hun kinderen BEWUST weghouden bij de vader, ondanks een bestaande omgangsregeling zijn niet strafbaar. Ze kunnen doen en laten wat ze willen en maken vaders gek. Hoogste tijd dus de verouderde wetgeving (en handhaving) op de schopstoel te zetten.

TTC foto time-to-changeTenslotte
Dit blog is een stuk scherper en harder dan al mijn blogs (Vechtscheiding) hiervoor. Waarom? Ik trek het mij hoogst persoonlijk aan. Ook ik heb mijn kinderen, ondanks een bestaande omgangsregeling, al ruim 2 jaar niet gezien. Ik sta ook machteloos! En dat dit tot gezinsdrama’s leidt? Ik kan het mij voorstellen, maar IK zou er NOOIT voor kiezen. Ik ga voor leven, voor mijn kinderen, mijzelf en mijn exen. Het is wat mij betreft wel Time To Make a Change, niet alleen voor mij … maar voor iedereen!

Mijn laatste blog in deze serie van 5 over ‘Suicide Prevention Week’ gaat over de achterblijvers, de groep van mensen die het ECHT niet begrijpt en het vaak ook nooit zal begrijpen ….

Warme groet, Martin

PS. It’s Time To Change!
Hoe doet u mee? Om te beginnen door @TimeToChangeNL te volgen op Twitter of onze nieuwe groep op Facebook. Praat mee, ga de discussie aan en zorg dat we met zijn allen het roer #OMgooien!!

LOGO-Orange-Monday-nieuw-2

Advertenties

Over martinjanmelinga

Papa | 4 kids | Levensgenieter | Passie | Optimist | NLP | Marketing | Coach | Trainer | #Ervaringsdeskundig #GGz | #Bipolair | voor acceptatie van psychische klachten | schrijft #blogs | :-) | #OM - Founder Orange Monday Foundation
Dit bericht werd geplaatst in STIGMA, Time To Change NL en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Zelfmoord; eigen keuze … of gevolg?

  1. Caro zegt:

    Over scheidingen; dat je gevechten aangaat snap ik niet. Het eerste belang zou moeten zijn dat je samen het beste wil voor je kinderen. Alle schuld/woning/geld/oude ruzies enz. zaken zijn volkomen ondergeschikt.

  2. Claire Boekraad. zegt:

    M.J. , ik snap ff niet waar mijn vorige comment is gebleven en ook zou ik het fijn vinden als je ff reageerde op mijn PM aan jou…vr.gr., Claire Boekraad.

    Wat betreft (v)echtscheiding kan ik uit eigen ervaring alleen maar zeggen dat ik heb gewacht tot ik de vorm ‘mediation’ tegenkwam om te kunnen gaan scheiden, ook in 2006 à 2005 al mèt een ouderschapsplan avant la lettre…prima alles geregeld tot het moment dat onze zoon (toen 13 , en met PDD-NOS) het hele verhaal -ondanks zorgvuldige voorbereiding etc.- níet meer ‘trok’…en ik zelf in 2008 volkomen instortte (incl. psychose en opname….enz.)’wat er daarna is gebeurd allemaal is dan weliswaar geen vechtscheiding meer , maar eea is alleen maar des te verwarrender geworden voor alle partijen t/m de dag van vandaag in feite, en hoe komt dat? we hebben zelf besloten om on speaking terms te blijven tbv ons kind (inmiddels 20 een een eerste psychose verder , en hopelijk de laatste , maar ík houd mijn hart vast , tevens omdat hij NU AL wars is van ggz en psychiatrie, maar het gaat nog steeds niet goed met hem en behalve hij zelf heb ik daar ook last van…..hij kan niet meer bij mij wonen en amper logeren omdat het niet (meer) gaat tussen ons….het is te ingewikkeld om uit te leggen langs deze weg….

  3. Huub zegt:

    Gaat het nu over scheidingen of zelfmoord. Blijf bij de kern s.v.p.

  4. Helen zegt:

    Ik denk dat je niet moet willen kiezen tussen ‘eigen keuze’ en ‘gevolg’. Eenieder die zelfmoord pleegt heeft daar zijn of haar eigen motivatie voor. Soms is die motivatie inderdaad ontstaan tijdens eens zware crisis (hier zouden GGZ patiënten écht veel betere begeleiding bij moeten krijgen. Naar mijn mening wordt door de hulpverlening zwaar onderschat wat zich allemaal in het hoofd afspeelt als je in een depressie zit…). Hier is dan dus sprake van gevolg, want als iemand uit de depressie is, begrijpt hij/zij vaak niet dat de gedachte aan zelfmoord ooit zo prominent aanwezig is geweest. Dit weet ik uit eigen ervaring, maar ook uit de vele verhalen van gelijkgestemden.
    Wat in de blog staat over het woord ‘moord’ stuit mij zeer tegen de borst. Waarom hebben we in Nederland het steeds erover dat euthanasie beter geregeld moet worden, als tegelijkertijd gesteld wordt dat zelfmoord strafbaar is. We kiezen er al niet voor om geboren te worden, laat ons alsjeblieft de keuze om niet te willen leven! Zelfbeschikkingsrecht, noem ik dat.
    Overigens, iemand uit mijn sociale netwerk suïcideerde zich omdat hij dacht dat dit beter zou zijn voor zijn kinderen. Altruïsme ten top (al ben ik het niet met hem eens, aangezien hij in mijn ogen een fantastische vader was). Hoezo ‘zelfmoord is egoistisch’? Dit wordt helaas te vaak en ten onrechte als een voldongen feit gesteld. Als je niet weet waar je het over hebt, houd dan je mond, denk ik dan.
    Dat is ook precies waarom het taboe in stand blijft: men snapt het niet (onbekend maakt onbemind). Als er veel meer inzicht zou komen (en ook bij zorgprofessionals!), zou men zich veel meer in kunnen leven in die stap die sommigen – ten einde raad – nemen.

  5. Het probleem is onder andere dat er wordt gesteld: Als je erover praat, doe je het niet.Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dat niet waar is. Ik heb het zes maanden aan lopen geven, kreeg soms de reactie: Eigen verantwoordelijkheid. Dat is het mom waaronder behandelaar zich indekken. Eigen verantwoordelijkheid wordt meer en meer genoemd door behandelaars. Ik vind het te erg voor woorden. Of: Als je het echt wilt, doe je het toch wel. Allemaal zinspelingen om er zelf vrij mee weg te komen. Na mijn poging – die heel heftig was – is daar niet professioneel mee omgegaan,. Het werd gewoon doodgezwegen, alsof er niet was gebeurd. Zij hebben een commissie op bezoek gehad waaruit geconcludeerd is dat ze geen fouten hadden gemaakt. Dat hebben ze wel en ik heb die commissie nooit gesproken vreemd genoeg om mijn kant van het verhaal te doen. Mijn hele omgeving was hier op voorbereid, vreemd genoeg mijn behandelaars niet. Waar ik naartoe wil: Het is onder andere een taboe omdat niemand er voor verantwoordelijk wil worden gesteld vanuit de hulpverlening. Dat je nog leeft is een ding, maar er als kliniek vrij mee wegkomen blijkt een hogere prioriteit te hebben. En dat vind ik ronduit schandalig. En idd, wat Helen zegt: Ze hebben geen idee van de ellende die zich in de persoon in kwestie afspeelt.

  6. Dus zelfmoord is mijns inziens een gevolg en eigen verantwoordelijkheid//eigen keuze: Het voelt als de enige uitweg die er nog is. Is hier sprake van een keuze? Ik denk het niet…

  7. Ik ben toevallig op dit stukje gestuit. Ik heb nog niet eerder iets van je gelezen en ik ben verrast door je duidelijke, heldere en eerlijke manier van schrijven. Dat is gegeven dit onderwerp zeker niet eenvoudig en al helemaal niet als je er zelf ook mee te maken hebt (gehad). Chapeau!!

  8. Anton Boels zegt:

    Beste Martin,

    ik ben het roerend met je eens, vooral mbt het deelonderwerp mannen en vechtscheiding. Ik heb heel wat mannen begeleid met het probleem zoals jij het ongeveer schetst. Ook dat eea , in juridische zin, niet beter en eerlijker geregeld is, blijkt voor veel mannen een groot en bijna onoverkomelijk probleem waarbij ze soms letterlijk met hun rug tegen de muur staan.
    Dank voor je pittige statement,
    Anton Boels
    http://www.mindyou.nu

  9. MLK zegt:

    Ik vind het jammer dat de scherpheid t.a.v. suïcide voortkomt uit eigen frustratie omtrent ‘(v)echtscheidingen’. Het is m.i. onterecht dit in verband te trekken met een zgnd ontoereikende GGZ, wat hulpverleners tekort doet, en om zelfmoord als ‘keuze’ neer te zetten blijft altijd een omstreden punt. Iets genuanceerder had dit stuk mogen zijn wat mij betreft. Aangezien niemand in de hoofden van anderen kan kijken, niet in mensen die zich suïcideren – om wat voor reden dan ook -, niet in die van hulpverleners, niet in die van mensen in (v)echtscheidingen. Wees voorzichtig met je uitspraken. Hierachter zit veel meer leed dan je als ‘niet-lijdende’ soms kunt voorstellen.

    • Beste MLK, ik neem in het schrijven van mijn blogs een optimale objectieve houding. Ik ben open en transparant en schuw het niet kritiek te hebben op de gevestigde orde (in dit blog de GGz).

      Voor de duidelijkheid; er is GEEN sprake van frustratie omtrent mijn eigen (v)echtscheidingen binnen dit blog. Het blog is gerelateerd aan de recente familiedrama’s waarin zelfdoding een rol speelt.

      Ik vind dat mijn kritiek naar de GGz terecht is en daag iedere huidige GGz-instelling uit tot een discussie omtrent dit gevoelige onderwerp met een hoog taboe- en stigma-gehalte. Er NIET over praten zal er zeker niet voor zorgen dat het aantal zelfmoorden gaat dalen in Nederland.

      Uiteraard ben ik het met je eens, en heb ik dat al meerdere keren vernoemd, dat je niet in hoofden kan kijken, cliënten, behandelaars of mensen in het algemeen. Vandaar ook dat ik vind dat ook zelfmoord een onderwerp van gesprek moet worden.

      Tenslotte, zelfdoding is wat mij betreft een keuze, maar ook een gevolg. Door taboe en stigma durven mensen er niet over te praten, dat kan je zien als gevolg. Maar de daadwerkelijke actie blijft een keuze: wel of niet doen!

      • moon zegt:

        Zelfmoord is zowel een keuze als wel een gevolg. Zoals de ene vader ook aan gaf waren niet allen de slepende en slopende disbalance in een verstoorde omgang de reden. Maar meer een optel som van zaken. Geen normale huisvesting, schulden misschien ook werkeloosheid. Dan kan ik me zo voorstellen dat ook het voldoen van allerlei maatschappelijke verplichtingen ook bovenste hoofd groeien. De laatste reden kan men vaak ook onderschatten. Bij stapeling en geen hulp gaan zeker mannen omdat zij ook minder gedragen worden in het maatschappelijke debat eerder over tot zelfmoord. De tunnel is bij mannen denk ik donkerder door allerlei feiten die dagelijks zie.

  10. Beste Martin,

    Met alle respect: Zelfmoord komt over als een keuze, maar zelf heb je het gevoel geen andere keus meer te hebben. In hoeverre zit je nog in de realiteit als je iets dergelijks doet? In hoeverre ben je toerekeningsvatbaar? Je komt in een tunnelvisie terecht en verliest alle realiteit uit het oog. Je denkt niet meer aan de pijn die het kan veroorzaken bij hen die achterblijven. Je hebt het gevoel iedereen tot last te zijn en dat de wereld beter af is zonder jou. Wat mensen daar ook op zeggen, je bent ervan overtuigd. Zit je dan niet gewoon in een waanidee, aangezien zelfmoord zo tegennatuurlijk is en voor jou als mens is het de grootste bevrijding die je je maar voor kunt stellen. Ik weet ook niet of dat met taboe en stigmatisering te maken heeft. Is het niet de verkilling van deze maatschappij met heel veel gebrek aan mantelzorg, lieve buren, kortom: Eenzaamheid, en bovengenoemde aspecten van Moon die ik ondersteun…of verkilling in de zorg…..Kortom: Ligt de verantwoordelijkheid echt alleen bij de persoon in kwestie of verzaakt de maatschappij en daardoor mede verantwoordelijk…..Dat is een beetje mijn visie. Her taboe is dit niet onder ogen te willen zien als maatschappij//hulpverlening. Je zou er zelf nooit voor kiezen, dat vind ik een omstreden uitspraak..zeg nooit nooit…ik bewonder je positiviteit en vechtlust, maar elk mens is verschillend. Ik heb mij 48 jaar kapot gevochten door zo’n 50 opname;s heen, waarvan velen maanden op gesloten afdelingen, zonder vrijheden, separeer in, separeer uit..familie die mij liet vallen, doodsangsten uitgestaan weken achter elkaar, alles verloren wat je kunt verliezen,. Nooit gedacht dat het ooit zover zou komen, maar ineens knakte er iets in mij na de zoveelste heftige gebeurtenis in mijn leven en was ik er helemaal klaar mee..ik, die altijd zo positief was knakte, brak en was er echt bijna niet meer geweest. Ik had maar een doel: Weg uit dit leven en het was mij bijna gelukt..zo, een kijkje in het hoofd van iemand die het dus bijna voor elkaar had gekregen.. Ik schaam mij om het hier op te schrijven, maar het is wel regelrecht uit de praktijk en niet theoretisch of invullend benaderd. Ik was het zelf, zoals de lezer inmiddels zal begrijpen.

  11. Het is mij ook gebeurd, mijn leven heeft meerdere keren letterlijk aan een zijden draadje gehangen. Dat ik er nog ben, mag dan ook een wonder heten. Mijn grootste drijfveer is echter altijd mijn dochtertje geweest, gek genoeg. Daardoor vond ik steeds opnieuw de kracht om weer opnieuw op te staan. En geloof me, het is niet gemakkelijk. Het overkomt echter niet alleen vaders, maar ook moeders. Ik ben nog steeds afhankelijk van anderen hoe vaak en wanneer en waar ik mijn dochter mag zien. We willen allebei het beste voor Eline. Maar omdat ik nog steeds opgenomen ben binnen de ggz, ligt alles heel gecompliceerd. Toen ik heel erg ziek was, en totaal onbereikbaar voor anderen, kon en mocht ik mijn dochtertje niet zien. Terecht. Maar voor mij voelde dit als een enorm falen als moeder, en er werd nooit over gepraat. Om die reden zag ik vaak geen toekomst meer en wilde ik niet meer verder. Omdat ik er niet kon zijn. Ik weet, dit klinkt heel tegenstrijdig, en dat is het nog steeds. Want mijn dochtertje heeft ook mijn vechtlust aangewakkerd en mij laten overleven. Aan de andere kant vind ik het moeilijk om te zeggen of zelfdoding een bewuste eigen keuze is of niet. Ik denk nog steeds dat dit per persoon verschilt. En dat je hier soms nooit achter zult komen of het een impulsieve actie was of een bewuste keuze om uit het leven te stappen. Ik ben het idd niet eens met de stelling: degenen die het hardste roepen dat ze dood willen, deze groep mensen juist het minst bedreigend is. En dat het juist de ‘stille’ mensen zijn die er niet over praten of zeggen dat alles goed gaat, onverwachts suicide plegen. Ik denk dat beide groepen heel serieus moeten worden genomen. Want waarom zou iemand dit zomaar roepen? Slechts om aandacht te krijgen? Zelfs als dit al zo mocht zijn, dan is dit niet normaal en is er iets aan de hand. Ik heb het ook vaak aangegeven in het verleden. En dan volgde er ook daadwerkelijk een poging. Soms ook zonder enige waarschuwing vooraf. Ik denk dat ik vaak niet meer wist wat ik met het leven aan moest, en het niet meer wilde. De wanhoop was zo enorm groot. Maar ik kon niet doorzetten. Een aantal keer echter, heb ik domweg enorm veel geluk gehad. Nog meer dan een kat met negen levens. Geen idee waarom. Ik kan wel zeggen dat het bijna allemaal redelijk impulsieve acties waren. Dus ik vraag mij af in hoeverre dit daadwerkelijk mijn eigen keuze was toen ik zo ziek was dat ik niets kon of wilde? Nu heb ik mijn eigen verantwoordelijkheid weer terug en ben ik niet meer opgenomen in een kliniek. Dus zou het nu zeker een eigen bewuste keuze zijn. Dat wordt ook steeds vertelt, eigen verantwoording voor alles wat ik doe. Ik twijfel hier nog steeds aan. Wat als ik toch een terugval krijg? Ik denk dat dit altijd een discussiepunt blijft. Ook al gaat het nu goed.

  12. Arnold zegt:

    Zelfdoding, jezelf van het leven beroven, is niet een ding.
    In de eerste plaats is zelfdoding een vraag om aandacht die onze egoïstische maatschappij niet wenst te geven.
    In de tweede plaats durft 90% van de omgeving het niet eens bespreekbaar te maken.
    Waar moet iemand met plannen tot zelfdoding dan terecht.
    In de derde plaats is er een groot verschil in achtergrond.
    – Je hebt een ziekte waarbij je situatie uitzichtloos is.
    – Je hebt een psychische aandoening waardoor je de controle over jezelf (tijdelijk) kwijt bent. Een periode van depressie incluis.
    – Je wordt gepest op school, je weet het financieel niet meer aan elkaar te knopen, je worstelt met je gevoelens om er maar een paar te noemen en ziet even geen uitweg meer.
    Totaal verschillend.

    Soms zou ik willen meehelpen om het leven te beëindigen omdat ik niet tegen zinloos lijden kan.
    Soms gaat het om om een psychisch probleem waarbij de professionals echt het werk moeten doen.
    Soms gaat het om iemand die zodanig met zichzelf in de knoop zit dat een beetje aandacht al een wereld van verschil kan betekenen.

    De winst is te halen op het moment dat iedereen die met zichzelf zodanig in de knoop zit dat zelfdoding in gedachten een grote rol speelt op iemand kan terugvallen. Daarvan zouden er meer moeten zijn.

    Durf open te staan voor die ander. Het is een medemens. Ieder heeft recht op een beetje aandacht. Niemand zou zich moeten schamen om die aandacht te vragen. Niemand zou zich hoeven te schamen om die aandacht te geven.
    Durf je het niet zelf. Begeleid iemand dan naar de professionals. Begin bij de huisarts. Zelfs je eigen huisarts. Die kan ook jou helpen met het geven van een beetje steun aan een ander.

    Niets is het waard om er zomaar uit te stappen. Vaak is er een oplossing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s