Psychische ziekte?? No Way!! In gesprek …. met Iriza

Update blog: Pychische ziekte? NO WAY!!

Deze week kreeg ik onderstaand bericht van Iriza (zie reacties) als commentaar op bovenstaand blog! Zelden heb ik zo’n mooie en doeltreffende reactie gekregen. Zo mooi, dat ik het schrijven van Iriza als ‘extra’ blog beschouw. Onderstaand integraal met een paar ondersteunde afbeeldingen haar verhaal.

Reactie Iriza van 22 augustus 2013; Psychische ziekte? … NO WAY!!
Welk standpunt ieder hier, vaak vanuit persoonlijke ervaringen, ook inneemt, het gesprek wat hierover steeds vaker wordt aangeslingerd is grote winst. Nuances vanuit persoonlijk oogpunt en de menselijke neiging tot generaliseren van wat hij zelf niet kent, komt eigenlijk op elk terrein voor. Of het nu gaat om psychische of medische problematiek, over maatschappelijke of politieke ontwikkelingen en zelfs kijkend naar het geloof zoals de afgedwongen veranderingen bij de SGP. Hoe er tegen zaken aangekeken wordt, wat die betekenen en hoe ze verwoord worden is binnen een groep gelijkdenkenden soms al een hele klus laat staan als er buitenstaanders langskomen die het geheel anders zien. Of we vallen over woordkeuzes die een bepaalde connotatie hebben waarin we ons niet herkennen en veroordeeld voelen.

Onder de oppervlakte gebeurt er zoveel wat het gesprek beïnvloed, van waaruit we reageren en pretenderen dat het allemaal om feiten en cognities gaat maar dat is niet zo. Het is veel gelaagder dan we in de huidige wetenschappelijke meet- en weetobsessie eigenlijk zouden willen. Ik wil u dan ook danken voor het onder de aandacht blijven houden van dit belangrijke thema, met als focus hier psychische problematiek.

Afbeelding blog Hester - be-sure-to-taste-your-wordsAfbeelding via Hester Morsdorf: Effectief communiceren!

Ikzelf ben het met u eens, ondanks dat ik andere meningen en belevingen daarin best begrijp. Ik zie iemand met diabetes die óók elke dag insuline moet spuiten, niet als ziek. Uiteraard als je zijn insuline wegneemt is die persoon wel ziek en zou je dús door deze interventie van buitenaf kunnen stellen dat het om ziekte gaat. Wellicht dat ik in theorie paradoxaal genoeg begrijp dat de term ziekte mag vallen bij chronische interventie van buitenaf waarbij geen herstel mogelijk is om op termijn deze interventie niet meer nodig te hebben.

Echter toch ben ik tegen de woordkeuze ziekte, omdat we in een werelddeel leven waarbij externe interventies bereikbaar zijn en geïntegreerd kunnen worden in iemands leefstijl waardoor wat mij betreft het begrip ziekte ophoudt tot het moment dat er inderdaad een terugval is of een (andere) interventie nodig is.

Blog SIRE Logo

Waarom ik zéker de Sire campagne niet steun ondanks dat ik de goede bedoelingen toejuich is puur vanwege de woordkeuze ziekte en specifiek in relatie tot enkele genoemde problematiek zoals burn-out en borderline. Sire vertelde me dat na veel overleg met cliënten de keuze voor het woord ziekte tot stand gekomen is, maar dat zegt mij al genoeg. Zeker in de borderline populatie heerst vaak een paradoxale neiging tot zichzelf willen excluderen omdat de klachten inderdaad vaak erger zijn dan gewone mensen ervaren maar tegelijk wel de psychische evenwichtige mensen verwijten dat zij hen niet accepteren als normaal terwijl een minuut geleden ze anderen nog wilden overtuigen dat hun leven en gevoelens niet normaal zijn. Bovendien is zelfstigma bij deze groep en waarschijnlijk ook bij andere groepen een groot probleem, door zichzelf te identificeren met ziek zijn en het etiket, moet je je eigen ontwikkeling en herstel wel beknotten anders is de overtuiging van het ziek zijn niet geloofwaardig meer.

Zelf stigma meisje

Waarschijnlijk stuit mijn mening veel mensen tegen de borst, maar dat is dan maar zo. Ik heb er zelf ook mee te maken maar kies ervoor om me niet te identificeren met ziekte of een etiket wat afhangt van de ogen die beoordelen. Zie Engelse documentaire How Mad Are You, waarin 3 psychiaters met moeite maar 1 van de 5 of 6 stoornissen uit een groep met en zonder psychische problematiek goed beoordeeld hadden. Dat geeft een goede confrontatie met respect voor de goede bedoelingen van de psychiatrie maar er niet blind op varen als cliënt en wel zelf blijven nadenken.

Uiteindelijk of je nu feitelijk dus wetenschappelijk vroeger, nu of later in het vakje officieel ziek valt, is mijn inziens niet waar dit gesprek over gaat maar zien we dat niet en raken we zodoende met elkaar aan de stok over feiten die er niet zijn en misschien wel nooit zullen zijn, aangezien 10 jaar geleden borderline nog ‘ongeneselijk’ was wat nu na nieuw onderzoek totale onzin is. Uitzonderingen daar gelaten, zoals altijd. We willen keiharde zekerheid maar dan sluiten we ons af van voortschrijdend inzicht en ook deskundigen worden overtroffen door nieuwe inzichten van deskundigen.

Hieronder ligt dat mensen niet van twijfel houden en liever hard aan een halve waarheid hangen die overtuigend gebracht is, dan een kier openhouden voor andere of nieuwe percepties. Vaak hoe angstiger en kwetsbaar mensen zich voelen, hoe meer ze een onomstotelijke waarheid willen die hen rust geeft en alles wat niet in dat beeld overeenkomt moet weg beredeneerd worden met cognitieve dissonantie.

Prachtig schilderij - the-road-to-recovery

Maar het gesprek moet gaan over hoe we omgaan met aan het leven inherente onzekerheden in het algemeen dus ook m.b.t. een psychische kwetsbaarheid die wel of geen ziekte is. Het maakt uiteindelijk geen verschil voor het feit dat je er last van hebt, welke naam of oordeel je er ook aan hangt. En de cruciale vraag die daarna te voorschijn kan komen is: wil je je laten tegenhouden doordat ziekte een zekere (definitieve) grens representeert? Stop je bij ervaringen van anderen die inderdaad niet of moeizaam ontwikkelden en laat je die werken als een confirmation bias om te bevestigen hoe jij dan ook wel zal zijn? Naast dat bevestiging natuurlijk ook steun en een vluchtheuvel kan bieden. Maar de vraag is daarna weer: durf je je éigen grens te zoeken? Ga je verder dan waar het etiket en het (zelf)stigma je eigenlijk zou stopzetten?

De aarde is plat

Vasthouden aan het door velen gedragen idee dat de aarde plat was en varen de dood zou betekenen, is ooit door mensen doorbroken die zich niet lieten bang maken. De massa heeft niet altijd gelijk, alleen maar omdat het een massa is. Denk voor jezelf, zoek de nuances, zoek de grenzen en als je er niet voorbij komt, oké dan is dat pijnlijk maar dan weet je dat. Maar jaren later zien wat je allemaal bij voorbaat niet gedaan hebt omdat je dácht dat het niet kon, is erger dan telkens je wiel blijven uitvinden, je neus stoten en gesteund door naasten berusten dat er gebieden zijn waarin je inderdaad vastloopt en niet verder komt. Net als ieder ander mens zonder etiket ook meemaakt. En dat er meer gebieden zijn waarin mensen met psychische problematiek niet hun draai vinden, dat is zeker zo en dat is ook pijnlijk en erg! Het gaat mij niet over moeten doorzetten omdat je anders lui bent, nee zeker niet!! Het gaat over écht naar jezelf durven kijken zonder continu andermans etiket of stigma erbij te trekken; hokjes zijn nodig om te praten en benoemen maar laat ze vervolgens niet je blik vernauwen zodat je niet ziet waarin je wél anders bent dan het hokje. Als je wil weten welke vogel in de boom zit, moet je eerst goed naar de vogel kijken en dan pas in het boek. Niet andersom. Zonder naar de vogel te (blijven) kijken is het benoemen en zoeken zinloos.

Als je merkt dat je stigma nodig hebt uit angst voor verwachtingen van je gezin, van je werk, van jezelf, spreek die angst dan uit en schuil niet (alleen maar) achter je diagnose. Als maatschappij zijn we bang geworden van imperfecties, of we nou gezond of ziek of iets daar tussen in zijn. Het is een maatschappelijk probleem en logisch dat een diagnose dan óók een opluchting kan zijn. Eindelijk bewijs en een verklaring en wie dan nog oordeelt of iets verwacht wat niet kan (of wat je denkt niet te kunnen) discrimineert en houdt geen rekening met je. Maar ondanks onze kwetsbaarheid erkennen en in een diagnose mogen vatten, houden we hiermee onszelf ook niet klein? Houden we onszelf hiermee niet ook voor de gek? Het gaat immers ook om weer met elkaar te leren verdraagzaam te zijn mbt imperfecties van onszelf en elkaar. En van de ander en jezelf geduld en begrip te dúrven vragen als je iets zeker graag wil maar het nog niet kan of nooit zal kunnen. Hoe erg is dat eigenlijk?

Dit gesprek gaat mijn inziens over zoveel. En is het zo waard om besproken te worden, voor iedereen en niet alleen de psychiatrie.

Namens Iriza bedankt voor het lezen. Ik ga er vanuit dat u haar mening net zo interessant vond als ik. Time To Change! Tijd voor een brede discussie!

Warme groet, Martin

PS: It’s Time To Change! Hoe doet u mee? Om te beginnen door @TimeToChangeNL te volgen op Twitter of onze nieuwe groep op Facebook. Praat mee, ga de discussie aan en zorg dat we met zijn allen het roer #OMgooien!!

LOGO-Orange-Monday-nieuw-2

Advertenties

Over martinjanmelinga

Papa | 4 kids | Levensgenieter | Passie | Optimist | NLP | Marketing | Coach | Trainer | #Ervaringsdeskundig #GGz | #Bipolair | voor acceptatie van psychische klachten | schrijft #blogs | :-) | #OM - Founder Orange Monday Foundation
Dit bericht werd geplaatst in Psychische diagnose, Time To Change NL en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Psychische ziekte?? No Way!! In gesprek …. met Iriza

  1. Als ambassadeur van het Fonds Psychische Gezondheid en schrijfster voor blogs bonbeauty.or en psyblog wil ik toch erg graag op dit verhaal reageren. Deze column stuit mij inderdaad tegen de borst. Vooral omdat dit stuk gaat over personen die een psychiatrische aandoening hebben, namelijk de mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis. Ik vind dit stuk nogal stigmatiserend, en dat is juist de reden waarom ik mij in wil zetten als ambassadeur. En ook de campagne van stichting Sire steun: samen sterk tegen stigma.
    Dit is een perfect voorbeeld. Uit zoveel aandoeningen worden juist degenen met een borderline persoonlijkheidsstoornis eriuit gelicht. Wij zouden ons niet ziek mogen noemen. Of een stigma op mogen plakken. Want het ene moment voelen wij ons geweldig en volkomen normaal, en het volgende moment voldoen wij weer geheel aan onze stempel. Precies zoals het ons uitkomt. Want zo zijn borderliners. Lastige mensen, onvoorspelbaar, niet te vertrouwen. Manipulatief. Je kunt ons maar beter niet ziek noemen, want dat schept alleen maar voldoening. En excuses, voor ons soms extreme en impulsieve gedrag. En laten we dat aub achterwege laten! Er zijn zoveel mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis, dat we ons beter normaal kunnen noemen. Geen behandeling zou dan ook veel effectiever zijn. Ben ik helemaal mee eens. Doe maar gewoon normaal, schop onder je kont, dat kun je krijgen.

    Op http://www.psyblog.nl heb ik een stukje geschreven : ik ben mijn stempel niet. Jarenlang heb ik in de ontkenningsfase gezeten. Ik was geen patient maar een client. Ik had geen stempel, en zeker geen borderline. Ik wilde niet in een hokje gestopt worden. Maar ik was wel degelijk erg ziek. En suicidaal. Niemand kon mij bereiken, ik herkende niets meer van mezelf. Ik heb 5.5 jaar op gesloten afdelingen doorgebracht, waarvan 2.5 jaar in isoleercellen. Een enorme hel. Dat had nooit mogen gebeuren. Maar aan de andere kant, was er op dat moment enig ander alternatief? Ik was ontzettend zelfdestructief, een gevaar voor mezelf en anderen. Ja, sommige dingen hadden heel anders gekund, en daar vecht ik nu ook voor.
    Maar ik ben op dit moment eindelijk zover dat ik durf te zeggen in het openbaar: ik heb een ‘ernstige’ borderline persoonlijkheisstoornis. En daar ga ik ZELF wat aan doen! Ik laat me niet in een hokje stoppen, ik laat me ook geen ziekte aanpraten. Maar een borderline persoonlijkheidsstoornis is wel degelijk een ernstige ziekte. En het is niet alleen een kwestie van op een negatieve manier aandacht vragen. Daar ben ik nu wel achtergekomen, nu ik een eigen woning heb, en in een begeleid wonen traject zit. Van niets, de kliniek, naar alles. Vrijheid.

    Ik heb hulp nodig om met mijn aandoening om te gaan. Er is veel, heel veel gebeurd. Het begon 8 jaar geleden allemaal met een ernstige depressie tijdens de zwangerschap. Daar vraagt niemand om. En uiteindelijk kwam het verleden ook naar boven drijven. Daarom heb ik besloten professionele hulp te gaan zoeken. In de vorm van dgt-therapie. De kans op genezing is niet 100% zoals wordt beweerd, want ik kom namelijk niet in aanmerking voor deze vorm van behandeling. Ook heb ik nog geen echte aantoonbare bewijzen gezien dus het is wel erg gemakkelijk om dat te roepen, nav een artikel dat je ergens hebt gelezen. Als het echt zo simpel was, zou iedereen deze therapie nu moeten kunnen volgen en zou deze aandoening binnenkort niet meer bestaan. Helaas. Ik heb een grote kans om door de dgt, een heel intensieve behandeling van ruim 1 jaar, anders en veel beter te leren omgaan met mijn aandoening. En ja, misschien kom ik er zelfs vanaf. Geen depressieve periodes meer, geen krioelende gedachten in mijn hoofd, gewoon genieten, heerlijk! Dat kan ik nu ook al, van kleine momenten. Ik werk hard aan mezelf, en wil mij ook inzetten voor anderen. Alle mensen die te kampen hebben met een psychiatrische aandoening.
    Daarom mijn verhaal. Kijk ook eens op de site http://www.psychischegezondheid.nl/action/activiteten/282/wendy_van_kampen en zie mijn doelen. Ik wil graag ervaringsdeskundige worden in de psychiatrie, en daar ben ik hard mee bezig.

    Niet om mensen te stigmatiseren, maar wel om te helpen om meer begrip voor hun ‘ziekte’ of
    ‘aandoening’ aandoening te krijgen. Herkenning te vinden. Stigmatisering te doorbreken.
    En bij deze heb ik dat dus gedaan.
    En ja, we kunnen ook nog een leuk en gezond leven hebben!! Ik doe namelijk genoeg ‘gewone’ dingen. Enjoy (-:

    Wendy van Kampen

    • Iriza zegt:

      Dag Wendy, gisterennacht vond ik je reactie en heb onder je PS een enorm lange reactie gegeven. Het is jammer dat ik het niet wat beknopter heb kunnen houden, echter heb ik vannacht nog verder zitten nadenken waarom ik zoveel woorden nodig heb om op jouw stuk te reageren. Ik heb het gevoel dat ik erg op eieren moet lopen en mezelf super voorzichtig moet uitdrukken omdat ik ervaren heb dat jij iets uit mijn woorden pakt en daar een hele conclusie aan hangt die ik nooit gegeven heb, je eigenlijk dus behoorlijk mijn punt verdraait. En dat geeft niet, dat heb ik ook wel eens maar ik wil nu toch zeggen dat dat wel iets met mij doet. Zoals je schrijft:”Dit is een perfect voorbeeld. Uit zoveel aandoeningen worden juist degenen met een borderline persoonlijkheidsstoornis eriuit gelicht. Wij zouden ons niet ziek mogen noemen. Of een stigma op mogen plakken.” Eigenlijk vind ik het nogal wat, wat je daar allemaal over mij beweert en besluit daarom nu alsnog even te vermelden dat volgens mij precies de dynamiek van dit gesprek voor mij de reden is waarom ik dit wilde aankaarten. In die zin is jouw reactie dan voor mij weer “het perfecte voorbeeld” waarom ik juist mijn gedachtes en bevindingen over met name de borderlinedynamiek zal blijven onderzoeken en uitspreken.

      Ik heb eens zitten denken, wat heb ik nou eigenlijk gezegd waardoor jij het idee kreeg dat ik gezegd zou hebben dat je jezelf niet ziek zou mogen noemen alsof ik wilde zeggen dat je dan dus ook geen problemen zou hebben? Volgens mij heb ik dat niet gezegd, wel heb ik genoemd dat er mijn inziens iets tegenstrijdigs zit aan die woordkeuze van ‘borderline als ziekte’ en dat ik het risico heb gezien dat die woordkeuze mensen kan ondermijnen in zelfreflectie en groei.
      Vervolgens beschrijf je vanuit dat idee heel openlijk je hele levenspad en ik voel inderdaad respect en medeleven met de verschrikkelijke tijd en de weg die je hebt moeten afleggen om op dit punt uit te komen. Maar het is net alsof jij doet alsof ik géén begrip of erkenning had of heb voor wat jij of anderen met borderline hebben meegemaakt en dát vind ik eerlijk gezegd wel vervelend aan je reactie. Ik ben kritisch oké dat klopt, ik zoek naar patronen die bijdragen aan de wisselwerking tussen mensen, waaronder ook mensen met borderline. Maar blijkbaar mag ik van jou niet eens praten over borderline omdat ik dan meteen geen erkenning zou hebben voor wat jij en anderen hebben meegemaakt. Ik vind dat eerlijk gezegd de allerkorste maar ook dichotome bocht die ik ooit gezien heb 😉 Of ik begrijp je niet goed, dat kan zeker natuurlijk ook hoor.

      Toen ik er verder over na dacht merkte ik eigenlijk dat ik me zelfs een beetje omver geblazen voelde door jouw stuk en met name ook alle heftige onthullingen die jij doet. Nu loop ik weer het risico dat je dat interpreteert alsof jij je verleden maar moet verbergen maar dat bedoel ik helemaal niet, ik ben zelf heel erg voor openheid maar dan wel afgestemd op wat goed is voor degene die onthult én degene die daarnaar luistert. Openheid met als doel om open te zijn maar ik kreeg bij jouw reactie het gevoel dat jij je persoonlijke details ook inzet om je punt te maken waardoor de ander zich behoorlijk monddood gemaakt kan voelen. En misschien is dat niet jouw intentie maar het risico is als ik niet heel gauw met veel begrip en respect op jou reageer, ben ik ook nog eens de dader die je sowieso al leek te zien in mij.
      Ik kreeg daarop sterk de neiging om zelf ook mijn hele lijdensweg hier neer te plempen maar gelukkig kon ik het nog beperken, ik heb namelijk helemaal geen behoefte om d.m.v. die heftige details begrip te kweken en een soort strijd om het gelijk te voeren. Als mensen mij niet gewoon inhoudelijk kunnen beluisteren en we respectvol kunnen bespreken waar we elkaar niet goed begrijpen of ons niet begrepen voelen dan word het toch een wedstrijdje? Wij zouden gemakkelijk een wedstrijdje kunnen houden wie het ergste ziek was en het meest is opgenomen en gesepareerd en wie vanuit dat lijstje dan dus gelijk heeft m.b.t. de visies en analyses rondom borderline maar dat is toch raar? Daarnaast schieten we dan ook nog precies het punt voorbij dat ik wil maken, dat juist jouw reactie op mijn kritisch zoeken en bespreken van patronen laat zien hoe iets meteen in het persoonlijke getrokken neigt te worden en daarmee mijn insteek totaal bedolven raakt onder jouw aannames over van alles wat ik niet eens bedoeld heb. Want nu gaat het over hoe jouw levenspad gegaan is, hoe jij vecht en knokt, je je niet in hokjes laat duwen of ziek laat praten ondanks dat je zegt wel ziek te zijn (geweest) en je ontzettend verantwoordelijk bent (geweest) om zelf aan verbetering te werken. Heb je mij horen zeggen dat mensen met borderline passief en lui zijn dan? Dat zij nooit verantwoordelijkheid nemen voor hun lijden? Volgens mij had ik het daar helemaal niet over, sterker nog: ik zou willen dat dat nare randje van eigen verantwoordelijkheid wat vaak zo bestraffend in één adem met ‘de slachtofferrol’ valt eens zou ombuigen naar meer respect voor ieders levenspad en –tempo en uitgaan van vertrouwen dat mensen echt niet voor de lol klem raken of moeizaam functioneren of wat dan ook! Het is zo’n vijandig uitgangspunt waar wij naar mijn mening sowieso al bijster gevoelig en allergisch voor zijn. Maar daar moet ik dan eerst 30 meter op reageren voordat ik mijn punt mag voortzetten en daarmee het risico loop wéér alle kille b*tch uit de hoek te komen. Maar dat is dan jammer dan, ik wil niet dat mijn punt op een zijspoor raakt en ik angstig denk dat ik verder niets mag zeggen totdat ik jouw verzekerd heb dat ik de ernst van jouw problematiek echt wel erken en mijn punt maar weg laat omdat het blijkbaar niet anders dan als aanval kan worden verstaan. De kans is helder dat veel anderen ook allang niet meer durven doorpraten over zo’n bedolven punt, maar juist omdat ik zelf deze diagnose heb laat ik me niet afschrikken door alle heftige verweer, ik weet zelf hoe de afhakende andere partij even goed teleurstellend is als degene die wel in gesprek durven blijven na mijn verbale kanon.

      Wat gebeurt hier dus mijn inziens tussen ons: jij lijkt je zonder al teveel naar mijn inhoudelijke punt gekeken te hebben vooral aangevallen en vertelt middels heftige details waarom ik niet moet durven praten over het eigen aandeel. Ik vind dat jammer, ik weet hoe beladen het woord aandeel is, maar de negatieve connotatie die jij maar ook ik en veel anderen daar aan geven, hangt zoals gezegd meer samen met de huidige mentaliteit in de maatschappij waarin succes een keuze is en mislukking en ongeluk dus ook (eigen schuld, daar is ie weer). Er is weinig begrip meer dus het is logisch dat we geneigd zijn zoals jij meteen op je achterste benen te staan wanneer er ook maar iets gezegd wordt over dat aandeel. Het is dus niet dat ik je daarin niet begrijp, ik herkén het zelf maar probeer toch steeds te blijven stoeien met dit woord ‘aandeel’ en het te begrijpen als de patronen die ik heb in contact met mezelf en anderen, die ik soms niet zie maar die wel invloed (kunnen) hebben op hoe dingen verlopen. Niet omdat het goed of fout is maar omdat het mogelijk zo IS. Ik ben in plaats van bestraffend naar mijn eigen rol meer nieuwsgierig er naar geworden. Dat kan alleen als je mensen om je heen hebt die óók mild zijn naar onze gedragingen/gevoelens en het beter kunnen inkaderen vanuit een lange moeilijke geschiedenis waarvoor absoluut wel begrip en erkenning is. Misschien ben ik er in al mijn teksten hier niet in geslaagd om jou en andere lezers te laten blijken dat ik juist bizar vergaand begrip heb voor gevoelens en zelfs gedrag maar dat ik bij begrip alleen niet wil stoppen omdat ik denk dat er meer in zit door te durven kijken welke invloed dit dan heeft op onszelf en anderen. Zonder dat dit meteen bestraffend is, want elk levend wezen heeft invloed op anderen, daarom snap ik ook de negativiteit niet rond het woord ‘manipulatie’, de hele dag door manipuleren mensen elkaar, dat is namelijk het leven en dat is alleen maar toegenomen nu mens en maatschappij gereduceerd is tot economie die je moet beïnvloeden om ze aan het werk te krijgen, spullen te laten kopen e.d. Het heeft alles met behoeftes en vrije wil te maken, als we weg kunnen blijven uit de veroordelende klank dan is het echt een interessante dynamiek die je juist van jezelf en anderen kan leren begrijpen zelfs in de negatieve context waarin het vaak gebruikt wordt bij borderlineproblematiek!
      Als ik dus zeg dat we bepaalde dynamieken in contacten meebrengen lijk jij dit meteen in een strijd te trekken waarvan ik niet precies weet wat je nou wil horen. Het is toch gewoon een feit dat mensen met borderline een hele sterke dynamiek in het contact kunnen brengen, dat kan zonder borderline ook maar er zit vanwege allerlei mechanismes zoals projectieve identificatie een moeilijkheid in die niet snel doorzien wordt. Ik kreeg vanuit die theorieën zelf juist veel begrip voor mijn eigen patronen i.p.v. het te zien als iets wat ik (expres) fout deed. Maar niet iedereen is geïnteresseerd in die theorieën en dat is prima natuurlijk.

      Ik heb zelf ook een behoorlijke hang naar erkenning vanuit een diepe gekwetstheid. Die erkenning voel ik ook voor anderen (ook voor mensen zonder diagnoses) want het leven kan echt ontzettend pijn doen en gemeen zijn, ik zou een botte boerin zijn als ik daarin niet kon meeleven. Maar dat betekent toch niet dat ik gedrag niet mag onderzoeken en benoemen, ook wanneer daar een consequentie aan verbonden kan worden zoals mogelijke zelfondermijning etc? Zolang er ruimte is om het onderliggende gevoel te erkennen, vind ik dat anderen best mogen zeggen dat borderlinegedrag behoorlijk moeilijk kan zijn en wij onze naasten niet eens in die beleving kunnen erkennen omdat we vaak de strijd aangaan vanuit die gevoelde afwijzing en beschuldiging. Ik vind het soms behoorlijk oneerlijk hoe een omstander zijn eigen beleving van de moeilijkheid van borderlinedynamiek maar moet wegslikken alleen maar omdat iemand met borderline het moeilijk vindt om die twee krachten tegelijk te zien en zichzelf én de ander erkenning te geven. Alsof erkenning één object is waar voor gevochten moet worden en je het niet allebei gelijktijdig zou kunnen krijgen van elkaar, dat is zwart/wit wat snel in het contact komt waarin wij ook anderen behoorlijk kunnen meetrekken. Hoe meer aannames en beschuldigingen over en weer gaan, hoe ongenuanceerder je allebei wordt, daar hoef je echt geen borderline voor te hebben, helaas hebben we daarvan genoeg afschuwelijke voorbeelden van vechtscheidingen e.d.
      Maar waarom zouden we die dynamieken niet willen zien Wendy? Dat het moeilijk is om te zien of confronterend is? Dat is ook zo, ook voor mij en ik heb begrip voor die moeilijkheid maar mag er ook doorgeprikt worden dat vanuit die moeilijkheid het dus logisch is dat sommigen liever roepen dat we er allemaal niets aan kunnen doen omdat we zo ziek zijn en vervolgens het hele levensverhaal er bij gehaald moet worden als soort van onderbouwing. En we vervolgens roepen hoe hard we werken om verbetering te maken. Dat is allemaal ook gewoon waar toch, daarvan is niets gelogen en kan geheel tegelijkertijd naast elkaar staan. En tóch komen we in een strijd en dát is alles wat ik wil onderzoeken en benoemen.

      De strijd om erkenning gaat volgens mij gewoon door, bij veel zo niet alle mensen overigens, het is een basisbehoefte, een basisvoorwaarde voor groei! Maar er niet over na denken dat we daarin ook kunnen doorschieten en dan een positie creëren waar anderen ons nergens meer op mogen aanspreken vind ik een gemiste kans, daarmee houden we onszelf klein en maken de ander daarmee machteloos. Dan zullen we ook nooit van die anderen begrijpen welke ambivalentie zij aan ons ervaren, waarom zij echt wel willen omgaan met deze dynamiek maar dat het niet betekent dat ze het niet soms moeilijk vinden. Logisch ook omdat veel van die ambivalentie vooral in onszelf zit maar we die tegenstrijdige inhouden nauwelijks met elkaar kunnen verbinden of verdragen, dat is nou net het hele probleem ook (ambivalenties niet kunnen verdragen, als motor achter het zwart/wit denken hangt samen met die identiteitsdiffusie).
      Als we niet willen zien dat we erkenning nodig hebben, we dat ook gewoon verdienen net als ieder ander mens maar we er ook in het verleden ernstig in tekort hebben gehad blijven we in de ambivalentie gevangen van het moeten blijven vechten voor erkenning omdat we denk dat we zonder zullen verdwijnen. En van daaruit is het juist zo schrijnend dat het vaak zo is dat hoe harder we vechten voor erkenning hoe minder we het krijgen of kunnen ervaren omdat er dan zoveel ruis op betrekkingsniveau komt waar alle partijen gewoon door in verwarring raken en zich juist terugtrekken.
      Als we dit nooit mogen benoemen Wendy, zetten we onszelf buiten spel en doen onszelf maar ook de ander die ons wél wil begrijpen tekort.

      Uiteraard ben ik zelf ook niet vrij van verkeerde aannames kunnen doen of zaken uit zijn verband trekken dus mocht ik in mijn interpretatie van jouw uitleg de plank mis slaan, dan wil ik dat zeker graag horen en kijken hoe ik jou en het punt dat je wil maken, beter kan begrijpen. Ik wilde dit wederom lange verhaal toch toevoegen omdat het mijn inziens in volle actie laat zien waarom ik mijn eerste verhaal gedaan heb en ook wil blijven doen, hoe vreselijk moeilijk het ook is vanwege de kans om hard en veroordelend over te komen waarin ik me niet herken 😉

      • Beste Iriza,

        Helaas, ik lees jouw reactie nu pas. Een enorm lang antwoord ook, of eigenlijk twee. Waarin je het gevoel hebt jezelf ongelooflijk te moeten verdedigen en je je door mij ‘monddood’ gemaakt voelt. Mijn tweede reactie was juist bedoeld om aan te geven dat mijn eerste reactie nogal emotioneel was. En om aan te geven dat ik jouw visie wel zag, maar het er niet mee eens was dat juist de groep mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis er wederom, in mijn ogen, op een zeer negatieve manier uitgelicht werden. En ik blijf nog steeds bij mijn mening. Excuses als je het eerste stuk als aanvallend en kwetsend hebt ervaren, zo was het niet bedoeld. Vandaar ook mijn tweede reactie. Maar ook daar kreeg ik weer een enorm lang antwoord op terug.
        En jij zegt onterecht dat je er geen wedstrijdje van wilt maken, wie de ergste dingen heeft meegemaakt en er het slechtste aan toe is. Als je MIJ, zoals je ook JOU, zegt, te kennen, dan zit je er heel erg naast. Ik wil allesbehalve dat. Ik heb er juist keihard voor gevochten een tijd terug om niet meer op een afdeling te komen met voornamelijk mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis. Mijn mening is dat je elkaar dan op een negatieve manier beinvloedt, ik heb dat helaas zelf ondervonden. Het gaat er dan inderdaad vaak om met wie het het slechtste gaat, en wie de meeste aandacht krijgt, positief of negatief. En ja, hiermee deel ik jouw standpunt en dit gold ook voor mij. Ik merk , nu ik een eigen begeleide woonvorm heb, dat ik veel beter op mijn plaats ben. En niet meer in deze negatieve spiraal zit. Misschien geldt dit niet voor iedereen, maar voor mij in ieder geval wel. En ik wil hiermee juist eens te meer duidelijk aangeven dat ik dus helemaal niet wil vertellen hoe slecht ik het wel niet heb gehad, en wat ik doorstaan heb en moet doorstaan.
        Maar ik wil er ook niet over zwijgen. En dat is de reden waarom ik ambassadeur van het fonds psychische gezondheid ben geworden, en voor verschillende sites schrijf. Ik weet dat mijn stukjes goed genoeg zijn, en ook positief. En dat jij dit nu in twijfel trekt, vind ik heel erg jammer. Want ik sta wel degelijk ergens voor. Maar ik wil met mijn openheid juist laten zien dat je je niet hoeft te schamen voor je psychische aandoening, ofwel je psychische ziekte. Want ik vind het wel een ziekte. En juist met die openheid probeer ik meer begrip te krijgen van de omgeving. Ook al heb jij die hoop al opgegeven. Ik nog niet. Daarom steun ik de campagne Samen sterk tegen stigma van stichting sire ook. Er wordt nog steeds in sterke mate gestigmatiseerd. En door mijn verhaal wil ik aan andere mensen laten zien dat zij niet de enigen zijn die hiermee rondlopen! Ik heb mij lang genoeg verstopt en ik kies ervoor, in tegenstelling tot jou, om mijn verhaal wel in de openbaarheid te brengen. Maar ik hoef niet mijn hele ziel en zaligheid bloot te leggen. Ik probeer het op een positieve manier te brengen. En mensen ook te laten kijken naar hun kwaliteiten. Maar er mogen ook best momenten zijn waarop je het even moeilijk hebt.
        Ik sta best open voor kritiek van de andere kant, ook al is dat niet altijd even gemakkelijk. En ja, soms kost me dat ook heel veel moeite. Vooral als de mensen die naast je staan een andere mening zijn toegedaan dan jij. Uiteindelijk zul je dan toch samen tot een oplossing moeten komen. En elkaars standpunt respecteren. Ook al zul je eljaar nooit volledig begrijpen. En dat is moeilijk voor mij. Want mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis denken idd vaak zwart/wit. En ik probeer het grijze te zoeken. Daarom ga ik ook een dgt-behandeling aan voor een jaar, om keihard aan mezelf te werken.
        Daarnaast wil ik mij inzetten voor andere mensen, blijven schrijven en dichten, en mijn grote droom als ervaringsdeskundige verwezenlijken.
        Ook al hebben wij een totaal andere visie en ben ik absoluut niet wetenschappelijk onderlegd hierin, dit gaat mij wel aan het hart. Ik wens je veel succes.
        Wendy

  2. Ps ik wil nog even benadrukken dat ik het stuk wel begrijp en jouw visie, en waarover het gaat. Dat heb ik niet helemaal juist beschreven. Het stuit mij alleen erg tegen de borst dat je nu juist als voorbeeld mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis aanhaald. En juist deze groep mensen krijgt doorgaans al de meest negatieve lading kritiek over zich heen, zoals de uitspraken die ik heb genoemd als voorbeeld. Ook in dit stuk wordt er weer een onjuist beeld geschetst van mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis. Ik zie echt de vogel in de boom. Denk verder. Maar deze kritiek, bewust of onbewust, doet behoorlijk veel pijn. Dit is niet wie ik ben. En velen met mij. Ik begrijp dan ook niet dat JUIST dit voorbeeld weer wordt genomen.
    En daar ben ik het niet mee eens.

    Wendy van Kampen

    • Iriza zegt:

      Dag Wendy, dank je wel voor je reactie op mijn stuk. Ik zie nu pas dat er hieronder gereageerd werd vandaar dat ik wat laat ben met reageren, mijn excuses daarvoor.
      Ik kan me dus goed voorstellen dat mensen die de diagnose hebben en zich door een enorme hel (hebben) moeten worstelen, een negatieve klank uit mijn punt halen. Ik ben me daarvan bewust dat dat gemakkelijk gebeurt Wendy maar dat is voor mij geen reden om het dan niet te schrijven.

      Ik heb zelf namelijk ook al 5 keer de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis gekregen en heb meerdere langdurige en klinische behandelingen achter de rug. Het is dus niet dat ik niet weet wat deze stoornis inhoudt. Ik ken het van binnen en van buiten aangezien ook een groot deel van mijn vrienden kampen met deze problematiek. Ook als omstaander heb ik de hel die deze problematiek brengt dus aan den lijve ervaren.
      Het spijt me te horen dat ook jij dat hebt meegemaakt en er tegen hebt moeten knokken en dat nog doet. Natuurlijk is het fantastisch welke ontwikkelingen je dan al hebt bereikt maar je uiteraard alsnog de kwetsbaarheid ervan met je meedraagt. Terecht voel je je veroordeeld als mensen op basis van een label denken te weten wie je bent, daarom heb ik zelf zo’n hekel aan diagnoses omdat ik ervaren heb dat mensen dan automatisch lijken te stoppen met kijken wat nou die vogel in de boom is. Echter heb ik evengoed de indruk dat die vogels dat zelf soms ook doen, daarover zo wat meer.

      Het lijkt alsof je mijn punt een beetje uit verband getrokken hebt of dat ik het toch niet goed genoeg verwoord en uitgelegd heb want dat kan natuurlijk ook. Ik heb in ieder geval het idee dat jij een aantal aannames doet over wat ik gezegd zou hebben waarin ik me echt niet herken. Daarom ook mijn reactie om me nader uit te leggen en te horen wat je er van vindt.

      Mijn eerste punt is dat ik moeite heb met het taboe wat mensen met borderline en dus ook ikzelf geneigd zijn zelf te creëren. Omdat er al een negatieve lading om de diagnose ligt, is alles wat door wie dan ook gezegd wordt bij voorbaat verdacht en onwenselijk. Het lijkt wel of de enigen die het woord borderline nog mogen zeggen, de mensen met borderline zelf zijn want alle anderen zullen er zeker iets gemeens mee bedoelen. Maar dat wantrouwen zit in onszelf en niet altijd meteen in de ander die over het thema mee nadenkt. Wij zijn ook geneigd ons snel aangevallen te voelen, dat hoeven we toch niet te ontkennen toch en dus vind ik het ook niet raar dat we eigenlijk ook niet willen dat er wat gezegd wordt over deze problematiek, zeker omdat de kans groot is dat dat ook als kritiek ervaren wordt. Dat gebeurt mijn inziens nu ook.
      Want ik heb nergens gezegd dat mensen met borderline geen problemen zouden hebben en al helemaal niet dat zij geen problemen zouden hebben omdat er zovelen zijn met de diagnose, alsof het aanstellers zijn die een schop onder hun kont nodig hebben. Dat zijn echt je eigen woorden waarvan ik me volledig van distantieer. Mag ik even, ik heb het zelf ook waarom zou ik mijn eigen problematiek niet serieus nemen?
      Ik heb ook nergens gezegd dat mensen met borderline dan weer zus zeggen en dan weer zo, bovendien gebruik ik niet eens ooit het woord borderliner omdat ik het zeer respectloos vind om iemand te reduceren tot een stoornis.

      Wat ik gezegd heb is dat er een tegenstrijdig zit in de behoeftes van iemand met borderline, die ook jij hier weer duidelijk weergeeft: je wil iedereen duidelijk laten weten hoe zwaar het is, hoe heftig het is, hoe niemand begrijpt dat je geen manipulatieve persoon bent die zich alleen maar aanstelt. Ondertussen werk je hard als ambassadeur van FPG om het stigma wat anderen er over hebben te verkleinen. Dat is echt prachtig werk met een belangrijk doel maar heeft dus in mijn ogen dat tegenstrijdige karakter van enerzijds verbinding willen maken terwijl je ook steeds lijkt te willen benadrukken hoe je elkaar nooit zal kunnen begrijpen. Hoe die ander dus eigenlijk nooit wat mag opmerken omdat die anders direct veroordelend en stigmatiserend is in jouw ogen. Dat doe je met mij ook: ik wil ontmantelen wat zelfstigma en woordkeuzes nou eigenlijk doen met ons zelfbeeld, met de wisselwerking met anderen en de maatschappij. Jij lijkt dit op te pakken als aanval alsof ik mensen met de diagnose waaronder ikzelf niet zou mogen aanspreken op de kans dat te sterke identificatie met welke diagnose dan ook, je eigen ontwikkeling kan beknotten. Het lijkt bijna alsof je denkt dat ik iets van je wil afpakken en dat is nou precies de zorg die ik heb m.b.t. deze doelgroep waarop ik dit bespreekbaar wilde maken. Ik kan me natuurlijk wel voorstellen dat het voelt alsof ik iets afpak, maar ik probeer mezelf ook steeds te herinneren aan dat nadenken over zelfstigma en de keuze om borderline als ziekte en ongeneeslijk te beschouwen niet mijn problematiek onwaar maakt! Het biedt alleen andere perspectieven in hoe ik met die pijnlijke waarheid van mijn problematiek verder wil omgaan m.b.t. mijn zelfbeeld maar ook in relatie tot anderen! Dat is nogal een nuanceverschil, snap je wat ik bedoel? Ik zou de problematiek zelf nooit onderschatten of bagatelliseren maar ik voel ook niet (meer) de behoefte om bijna dwangmatig iedereen te moeten overtuigen hoe moeilijk het soms is/was. Dat gaat dan namelijk niet meer over de inhoud maar meer over het pijnlijke gevoel van niet serieus genomen te worden en dat is iets wat al snel op betrekkingsniveau zich herhaalt, ook hier heb ik het idee in ons gesprek.
      Snap je wat juist mijn nadenken over specifiek borderlinedynamiek het zo vreselijk moeilijk maar wel interessant maakt omdat de lijn waarover je (liefst samen) kan lopen om het te analyseren flinterdun is, teveel naar links en we denken dat we niet serieus genomen worden in onze problematiek en teveel naar rechts dan worden we bang omdat we zo serieus genomen worden dat elk toekomstperspectief op ontwikkeling in de problematiek voor onze voeten weggemaaid worden. En gek genoeg proef ik soms in een slechte prognose bij enkelen een opluchting, alsof dat het bewijs is van erkenning. Wat ik wel kan begrijpen maar mijn inziens is het een uiting van de equivalentie modus (MBT) waarbij de binnen en buitenwereld eindelijk overeenkomen en het weer klopt, hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Wat vervolgens een nieuwe trigger is tot gedachtes hoe hopeloos het is en dat opnieuw via projectie en de equivalentie modus naar buiten gaat totdat je samen terecht komt bij de strijd om autonomie vanwege risico van zelfdestructief gedrag. Begrijpelijk ook want als de buitenwereld je pijn niet begrijpt ga je kapot maar als de buitenwereld het even hopeloos ervaart als jezelf, waarom zou je dan nog vechten en werken aan ontwikkeling?
      De lijn is flinterdun is mijn eigen ervaring Wendy en die loopt van het ene naar de andere kant van borderlinespectrum, van suïcidaliteit tot reintegratie. Als we het daar niet samen over kunnen hebben, niet samen zo respectvol en begripvol over kunnen nadenken, dan laten we toch waardevolle inzichten liggen? Dat vind ik dan. Ik wil niet beweren dat ik a la minuut iets heb aan al die wetenschappelijke boeken die ik gelezen heb, zeker niet op heftige momenten maar daarbuiten ervaar ik het als helpend om mezelf te proberen te ontworstelen aan het slachtofferschap van mijn eigen moeizame zelfcontrole e.d.

      Er is geen mogelijkheid om te generaliseren, de ene zal met intensieve behandeling vordering maken, de ander niet. De een verliest de diagnose bij een nieuw onderzoek, de ander krijgt ook de 5e keer gewoon opnieuw het etiket 😉 Maar mijn observatie is dat specifiek de groep met borderlineproblematiek zich sterk met de diagnose identificeert, wat totaal logisch is aangezien borderline voortkomt uit identiteitsdiffusie in combinatie met een lage frustratietolerantie. Het label biedt dus het zo gemiste kader van waaruit iemand zichzelf nu eindelijk kan begrijpen en uiten. Dan is het toch ook logisch dat er voor onszelf en voor de buitenwereld al helemaal een enorme ambivalentie zit in de verhouding tot dat label? Je wil het label niet hebben omdat er al een negatieve connotatie omheen hangt maar het loslaten lijken weinigen aan te durven omdat het voelt alsof je je geloofwaardigheid dan ook weggooit. Als geloofwaardigheid en begrip alleen afhangt van al dan niet een diagnose, dan hebben we echt de verkeerde vrienden of werksituatie. Of kunnen we onszelf ook eens kritisch achter de oren krabben of we niet nog beter kunnen leren hoe we om steun en begrip kunnen vragen, gewoon omdat wij dat, net als ieder ander mens verdienen!
      Maar Wendy, dit bedoel ik niet veroordelend, ik probeer te zien of deze hypotheses kloppen en in gesprek met een paar mensen met borderline zijn er inderdaad een klein aantal die zulke dynamieken herkennen en durven te erkennen. De neiging tot identificatie met het label brengt ook een extra moeite in het contact met anderen want zodra die iets onprettig of onwenselijk vinden, betrekken we dat vaak dus op onze hele persoonlijkheid! Eigenlijk wat jij ook lijkt te doen: omdat ik iets kritisch zeg over patronen die ik denk te zien in borderlineproblematiek, lijkt jij te denken dat ik mensen met borderline totaal belachelijke lui vind, maar dat heb ik echt nergens beweerd, zelfs niet in het klein!
      Dit zijn zaken die mij opvallen, die ik eerst in mezelf opmerkte maar vrij snel ook in mijn omgeving. En ik merk zelf dat zo vasthouden en verdedigen van zo’n ernstige diagnose niet helpend is voor mij omdat ik van mening ben dat je daardoor ook moeilijker groeit en ziet waarin je verschilt van het etiket. En waarin niet. Gewoon zo objectief mogelijk. Ik ken mensen die criteria sparen, die alles wat ze doen of denken aan de borderlinekapstok hangen alsof er niets meer is wat ze zeggen wat gewoon menselijk is. Ik vind dat echt schrijnend Wendy, echt dat meen ik. Niet vanuit afkeuring, maar gewoon omdat het voelt alsof ze zelf niet zien hoe tekort ze zichzelf doen. Zo hebben we niet altijd door dat we onszelf omlaag halen en onzichtbaar maken voor onszelf waarop we vervolgens ook de omgeving als vijandiger ervaren.
      Ik weiger gewoon om vanwege een zekere gekwetstheid die ik en velen zo diep in zich dragen (wat ik betreur) dan maar een blinde vlek op te werpen en ze buiten beschouwing te laten omdat we dat te zo snel als kwetsend lijken te ervaren. Heeft het buiten beschouwing laten van de wisselwerking met deze groep niet net zo goed iets verwaarlozends in zich? Als ik dat zou doen zou ik het verwijt krijgen dat ik mensen met borderline zo moeilijk zou vinden dat ik me dus niet eens durf te wagen aan beschouwing, liefst met kritische empathie. Snap je dat wij het onderling zelf al nooit eens goed kunnen doen, laat staan als mensen zonder de stoornis zich op dit terrein durven te wagen. Ik ga daar niet in mee, ik vind niet dat mensen met borderline ontslagen hoeven te worden van het nadenken over eventuele mede instandhouding van een stukje van dat stigma. En dat bedoel ik dus niet zwart/wit, er zijn wel degelijk mensen vaak zonder de stoornis die oppervlakkig veroordelen op wat zij denken te zien zonder daar eens rustig met elkaar over na te denken. Ik heb heel wat destructieve wisselwerkingen voorbij zien komen door een non-bps die degene met bps gevangen hield in dat etiket! Maar omgekeerd komt dat ook voor Wendy en ik zou het eigenlijk jammer vinden dat jij daar als ambassadeur je ogen voor lijkt te sluiten en het zwart/wit wil houden alsof het nog steeds wij versus zij is en je zelfs mij als een zij zag alleen maar omdat ik eens wat kritisch was! Alsof je denkt dat wij te zwak en kwetsbaar zijn om naar onszelf te durven kijken, ondanks dat ik dat het liefst zo mild en empatisch mogelijk doe maar op zijn tijd een beetje streng mag best! Wij zijn niet van suiker en ook over onze naasten zullen we soms begripvol denken en dan weer kritisch en een tikkeltje streng. Ik ervaar het zelf als erg betuttelend dat jij lijkt te denken dat wij nooit kritisch bekeken en besproken mogen worden omdat de diagnose al zoveel negatiefs in zich draagt maar ik ervaar dat echt als het in stand houden van de dynamiek waarop ook wij gewoon invloed kunnen hebben. Soms negatief en soms positief. Daarin zijn wij toch niet anders dan elk andere mens?

      Goed misschien heb ik het nu nog steeds niet goed verwoord maar dat is nou net het probleem, als jij woorden ervaart als verwijtend en stigmatiserend terwijl ik ze bedoel als verkennend maar ook als kritisch en prikkelend dan kan ik daar helaas niks aan doen. Me helemaal aanpassen zodat het beter hoorbaar is, gaat ook niet aangezien het er dan op neerkomt dat ik alleen maar mag praten over hoe erg het allemaal is, wat het ook is, maar voor mij is dat niet het hele verhaal. Dus mijn stelling is ook kritisch t.o.v. de gehele omgang met diagnostiek en daarin zou ik het raar vinden als borderline als enige in de porseleinkast moest staan om voorzichtig ontzien te worden voor kritische analyse, alleen maar omdat de mensen met het label daar slecht tegen kunnen omdat zij niet weten waar het label eindigt en zij beginnen. Maar de diagnose zélf kan er écht wel tegen 😉

      Diagnostiek is goed en behulpzaam maar ik ervaar het steeds meer als noodzaak om achter te kunnen schuilen, ik vind het een zorgelijke ontwikkeling dat we vaker blij zijn met meer hokjes om zodoende daarmee de torenhoge eisen van de maatschappij (die wij allemaal samen zijn) te kunnen afwimpelen. Dat is mijn inziens een polaire beweging waarin steeds meer mensen meer eisen stellen en steeds meer mensen aan de zijlijn gaan staan, opgelucht dat ze niet meer hoeven mee te doen omdat ze nu een geldige reden hebben. Wendy, als je me kende zou je weten dat ik niet denk in termen van schuld, althans daar wens ik zo ver als mogelijk vandaan te blijven. Schuld kan alleen bestaan als je niet voldeed aan verwachtingen waarvan je eigenlijk vond dat het moest kunnen. Het knagende ervan gaat over het de moeite om begrip op te brengen dat niet altijd alles kan en lukt, om welke reden dan ook maar dat we onszelf die vergeving en dat begrip niet kunnen geven. Deze maatschappij is een voedingsbodem voor hoge schuld vanwege torenhoge verantwoordelijkheden door individualisering en verwachtingen. Dit leidt alleen tot (zelf)verwijt, (zelf)vervreemding, minderwaarheid en isolement. Het gaat er om dat we weer samen durven signaleren wat er nou eigenlijk gebeurt, onszelf afvragen waarom onze maatschappij zo’n sneltrein geworden is waar steeds meer mensen uit dreigen te vallen of te stappen. Dit staat geheel naast de validiteit van diagnoses die signaal zijn van een ontwikkeling die forse deuken heeft opgelopen, soms onherstelbaar. Maar Wendy, jij als ambassadeur zal toch juist pleiten dat ook mensen met een deuk mogen mee doen aan de maatschappij? Dus wat is er aan de hand dat wij onszelf zo blijven ondermijnen wanneer de kans voorbij komt om het juiste midden te vinden tussen inderdaad forse problematiek hebben enerzijds en toch nog capaciteiten hebben aan de andere kant? Enerzijds soms (langdurig) niet bij machte zijn om het complexe huidige dagelijks leven op poten te krijgen en anderzijds dat dit je wellicht na goede hulp en aanpassing best ontwikkeling in kan vinden? Sommige mensen met borderline durven die capaciteiten niet eens te zien omdat ze dan niet congruent voelen met de ellende die er óók is, het is alles of niets ook in de zelfbeleving. Ze zetten zichzelf hiermee per ongeluk buiten spel wat ook samenhangt met het beeld dat je als werkgever of partner dus nooit echt kan rekenen. Maar vragen zij te veel of onderschatten wij onszelf? Dat is het gesprek en dat gaat niet over wie de schuld heeft, maar dat blijkt anno nu haast onmogelijk. Dit kan toch niet goed zijn? Wat is er aan de hand met de maatschappij die alleen nog wegwerpwerknemers lijkt te willen aantrekken die gekloonde copy-pastes zijn als een robot waardoor mensen met problematiek er bijna gewoon maar beter aan doen om het al niet eens meer te proberen om aan te sluiten en te voldoen aan de verwachting of het verzoek terug leggen de verwachtingen wat te matigen.
      En zo beste Wendy zie ik verbanden die net onder de diagnostiek zélf liggen, waardoor mijn inziens het omgaan mét die diagnose aan het veranderen is. Dit is echt een nuance die ik maar moeilijk kan uitleggen, maar het gaat mij dus niet om de diagnose zelf maar in hoe deze huidige tijd maakt dat wij daarin een andere positie kiezen die ik als zelfondermijnend ervaar én in het geval van borderlineproblematiek óók nog eens naadloos aan lijkt te sluiten bij de gevoeligheden en onstabiliteit die er dan sowieso al zijn en een hoop werk kost om daar wat zicht en vat op te krijgen…
      Ik denk dat ik het niet anders kan formuleren dan dit.

      Uiteraard denk ik wel te begrijpen hoe jij vanuit jouw beschreven gedachtengang mijn stuk als stigmatiserend heb ervaren. Het spijt me dat dit dan zo is overgekomen, ik ben kritisch dat absoluut 😉 maar stigmatiseren nee, dat is juist wat ik beoog te ontmantelen door álle betrokken partijen rondom stigma (zij én wij) te betrekken in het denkwerk om te snappen waarom dit zo hardnekkig blijft bestaan. Daar doen wij zelf ook iets in Wendy, dat niet willen zien betekent ook dat we een waardevolle mogelijkheid overboord gooien en dat heeft als gevolg dat we met lege handen zouden moeten wachten op de goede wil van de ander. Nee bedankt, dat lijkt me niets, daarvoor ben ik veel te ongeduldig 😉
      En nogmaals dat ik ook mensen mét diagnose aanspreek, betekent niet dat ik doel op al die cliches van manipulatie en grilligheid waar jij je ook terecht aan stoort, ik stoor me ook ontzettend aan die kortzichtigheid namelijk maar ik ga daar zelf al niet eens meer op in, verloren tijd aangezien die mensen gewoon niet openstaan voor nieuwe informatie en nuances en liever roeptoeteren dat een schizofreen nooit alleen is etc 😉 Hoe dan ook zitten er tegenstrijdigheden in onszelf en de manier waarop sommigen of velen van ons zich profileren die het waardevol maken om naar te kijken. Ik kan de plank natuurlijk ook ontzettend misslaan in al mijn hypotheses maar liever dat dan blijven hangen in verwachtingen dat stigma alleen maar oplost door de boze gemene ander die ons verkeerd beoordeeld. Want de kans is groot, dat we al generaliserend dan ook verkeerde oordelen op die ander plakken waarvan we hem net verweten dat bij ons te doen. Dynamiek hanteerbaar maken betekent dat je allebei op het beste van je kunnen probeert jezelf en de ander in relatie tot elkaar te begrijpen. En die moeite mogen we van anderen vragen maar zij ook van ons, óók als we gehavend en gedeukt zijn kunnen we proberen het perspectief van de ander te begrijpen. Soms beter dan anders maar dat geeft toch niet 😉

      Het kan zijn dat we erg verschillend hierover denken maar even goed bestaat de kans dat we overeenkomstige ideeën van elkaar niet herkennen door onze verschillende manier van benaderen. Dat maakt dit thema ook zo moeilijk én interessant tegelijk om het toch proberen te blijven bespreken 😉

      PS> sorry voor de enorme lap tekst maar nuances kosten nu eenmaal veel ruimte

  3. saskiag zegt:

    Tja ik wilde met minder medicatie functioneren maar ben nu een rapid cycling bipolair…
    Ook vecht ik met het begrip ziekte of gift van god over mijn ziekte…
    Ik denk dat ik maar meer medicatie op dit moment moet inzetten.. snap echt niets van mijn aandoening en voel me erg in de war. Terwijl ik dacht dat ik goed bezig was. Dus is het een ziekte of niet? Geen idee maar mijn systeem is nu nog te veel in de war denk ik 😦
    Sasia Gerits

    • sas zegt:

      Vandaag eigen medicijn van bloemem en blaadjes gemaakt. Intuatief kan ik goed kiezen. Even opnieuw aarden, wil mijn helderheid niet verliezen aan medicatie en niet aan de waanzin van mijn geest. Tjonge sluit ik aan bij jou verhaal anders kom ik er wel.
      Saskiag

      • sas zegt:

        Sta er even niet boven :@
        En niet naast de ander …en draag niet bij aan de stelling het roer om, het is geen ziekte. Maar in mijn hart weet ik dat ook al lang. De ziekte komt uit de maatschappij en jou eigen verandering in een beest ..(kafka) maar is het beest te temmem door een heropvoeding.??

    • Iriza zegt:

      Hee Saskia, volgens mij is het ook heel moeilijk hoe je problemen nou kan kaderen. Misschien zijn we liever bezig met uitzoeken of we nou wel of niet ziek zijn, of we het zo moeten noemen of niet, dan stilstaan bij dat dit voor de klachten niet uitmaakt aangezien die ondanks de woordkeuze toch een behoorlijke invloed hebben op je leven en de dingen die je graag zou doen!
      Misschien is dat aan dit gesprek ook zo moeilijk, het één (stilstaan bij dat je klachten hebt die van zo’n grote invloed op je leven zijn) is nog pijnlijker dan het andere (strijden over welk woord nou het meeste klopt, liefst toepasbaar op de hele groep van mensen).

      Ik wil je veel sterkte wensen bij het uitvinden hoe je kan omgaan met je rapid cycling bipolaire problematiek en je voor jezelf een benadering kan kiezen die dat dan dragelijker voor je maakt. Sommige mensen voelen steun door het woord ziekte, anderen worden er bang van omdat het iets onveranderlijks lijkt te representeren. En daarin kun je ook nog eens wisselen toch? En of het dan zo is of niet, ik weet echt niet of dat nou zoveel meer rust zou geven maar ook dat kan mijn subjectieve idee zijn die voor anderen niet opgaat.

      Veel praten met anderen die het herkennen of anderen die met jou kunnen zoeken hoe je hier je weg in kan vinden (benaming én wat de problematiek betekent voor jouw leven) lijkt me in ieder geval een manier om met deze moeilijke materie niet in isolement achter te blijven. Ik wens je daarom dus vooral veel ondersteuning toe!

  4. Iriza zegt:

    Beste Wendy,

    Onder jouw nieuwe bericht stond geen beantwoorden-knop vandaar dat ik het maar helemaal onderaan heb gezet, hopelijk kun je hier mijn reactie vinden.

    Ontzettend bedankt voor je reactie en je moeite om door mijn 2 boekwerken heen te lezen, ik heb sowieso al erg moeite om beknopt te schrijven maar wanneer iets heel gevoelig ligt bij mij en/of de ander dan wil ik nog voorzichtiger en zorgvuldiger zijn in mijn uitingen. En dan krijg je dus 30 meter tekst haha. Ergens vind ik het ook niet erg, ik beschouw het zelf als moeite die ik wil doen voor mezelf en voor de ander om iets zo goed mogelijk uit te leggen, iets wat ik zelf ook fijn vindt als iets gevoelig voor mij ligt. Maar ik snap ook als die veelheid overspoelend is dus daarin moet ik elke keer een soort midden zoeken en faal daarin meestal glorieus 😉

    Weet je Wendy, ik zag je reactie gisteren al en was sowieso blij dat je nog eens met me in gesprek wilde hierover, dat waardeer ik echt ook al vind ik het zelf ook niet makkelijk dat we zo van mening lijken te verschillen over iets wat ons allebei aan het hart gaat want dat klonk bijna alsof je denkt dat dit voor mij niet zo is en borderline alleen iets van jou is wat jij moet beschermen. Ik vind het moeilijk dat het lijkt alsof we niet echt de verbinding kunnen zien, die er volgens mij toch ook wel is. Dus ik ben nog eens alle teksten gaan lezen, die van mij waarmee het begon, die van jou en ook je link naar je blog die ik een hele tijd geleden al eens gelezen had. Weet je wat me zo verbaasde toen ik alles eens op me liet inwerken? Dat ik met jouw blog (toen maar ook nu) juist sterk het gevoel had dat ik me erg in je verhaal en mening kon vinden. Het gevoel wat ik kreeg n.a.v. je 1e reactie op mijn tekst had ik bij je blog juist helemaal niet, integendeel. Ik ging eens nadenken of het zou zo kunnen zijn dat we, naar mijn idee dan, best overeenkomsten hebben in hoe we denken over onze kwetsbaarheid en hoe daar voor onszelf mee om te gaan.

    Echter heb ik het idee dat het verschil vooral (of alleen?) zit in hoe we vervolgens denken dat dit het beste of prettigste naar buiten te brengen is om erover met anderen in gesprek te gaan. Jij pleit daarin terecht voor openheid, het verkleinen van de negatieve connotatie bij de diagnose en juist meer te sympathiseren met de mensen met problematiek, wat mijn inziens ook een super goede insteek is. Echter daarnaast wil ik juist óók pleiten voor wat gematigde openheid, het opzoeken en willen luisteren naar waarom omstanders en anderen negatief denken over borderline en gewoon eens zonder oordeel proberen te luisteren wat zij daarin hebben meegemaakt hebben of hoe zij hun ideeën gevormd hebben zonder daarbij de mensen met de problematiek uit het oog te verliezen. Niet voor hen open staan is voor mij namelijk de extra motor achter stigma waar ik maar teleurstellend weinig over hoor. Daarnaast is denk ik ons grootste verschilpunt dat ik weiger om borderline te zien als ziekte en ik die term niet nodig heb om mijn problemen ernstig te nemen terwijl jij het juist wel als ziekte ziet waar je vrijwel zeker niet van geneest. Als ik het zo allemaal goed gezien en verwoord heb hoor, verbeter me graag waar nodig.

    Met de grote kans dat ik weer een enorme lap tekst schrijf, wil ik toch op een aantal punten verder ingaan. Sorry als ik hierbij toch ongemerkt in herhaling zou vallen of de lengte de leesbaarheid verslechterd…

    Of jouw benadering van en je stukjes over borderline niet goed zouden zijn, heb ik zo in elk geval niet willen stellen. Ik wil dat zeker niet in twijfel trekken omdat ik niet voor anderen kan spreken. Allereerst gaat het er om dat deze benadering voor jóu goed is en daarnaast denk ik absoluut dat veel mensen juist wat hebben aan jouw werkwijze en openheid! Echter, ik ben er eerlijk in dat jouw werkwijze voor mij als persoon met dezelfde diagnose averechts werkt maar dat maakt jouw werkwijze toch niet slecht? Het past gewoon niet bij mij, dat mag ik toch wel zeggen? Als ik mensen hoor praten over hoe borderline ongeneeslijk is dan bezwijk ik echt van ellende, als ik dat namelijk voor waar zou aannemen dan wil ik gewoon niet eens meer verder leven. Het als ziekte en ook nog ongeneeslijk te zien, ontneemt mij alle hoop en elke nuance om naar mezelf als individu te kijken in een bepaalde unieke context, precies wat jij zegt ‘ik ben mijn stempel niet’ dus ik wil mezelf ook zo niet benaderen en vastleggen in hopeloze en verouderde prognoses. Echter ik kan me wel voorstellen dat juist de ziekte-benadering anderen dus juist wél helpt om zichzelf en hun problemen serieus te nemen en het misschien eindelijk als een soort erkenning voelt! Dat is toch prima? Maar bij mij werkt dat niet zo en ik ken nog veel meer mensen met de stoornis voor wie dat ook geldt, dat kan toch gewoon?

    Echter dit gaat over subjectieve benaderingen, die de mensen die het als ziekte (willen) zien, niet lijken te accepteren. Het lijkt dan objectief gemaakt te moeten worden alsof het om een hard feit gaat om vervolgens dan de strijd aan te gaan met anderen die het zo niet zien. Zelden heb ik iemand met die benadering begrip voor mijn standpunt gehoord omdat die een bedreiging is, alsof ik daarmee iets van ze afpak (erkenning?) en ik dan dus ook zou kunnen zeggen dat mijn mening daarin gerespecteerd wordt. Uiteraard ben ik eigenwijs genoeg om mijn zienswijze niet te laten afhangen van de subjectieve benadering met een waarschijnlijk andere invalshoek maar die kloof binnen de groep mensen met borderline staat voor mij als een dikke vette paal boven water nu ik al tig jaar met veel mensen met die problematiek omringt ben en deze verhitte discussie over borderline als wel of geen ziekte steeds terugkomt, bijna als een onuitroeibare splijtzwam. Zelden komen we tot het punt dat de woordkeuze voor de klachten niets uitmaakt, die blijven hoe dan ook hetzelfde, de woordkeuze zegt vaak alleen iets over het bijbehorende perspectief en de zelfbeleving die iemand heeft.

    Ik vind het inderdaad best moeilijk te begrijpen dat mensen met de ziekte-overtuiging niet willen of durven zien dat er op het gebied van borderline wetenschappelijk en dus objectief ontzettend veel ontwikkelingen zijn (geweest). Borderline is sowieso de meest onderzochte problematiek van As II. Je haalde in je eerste reactie aan dat het raar was dat ik op basis van een artikel zonder aantoonbare bewijzen liep te roepen dat het onzin was dat borderline niet te genezen zou zijn. Maar dat is dan wat ik inderdaad wel jammer vind aan jouw positie als ambassadeur van FPG: je lijkt niet op de hoogte van de ontwikkelingen waardoor de kans bestaat dat je mensen dan het eenzijdige en verouderde verhaal vertelt wat tien jaar geleden nog rondgebazuind werd; dat het ongeneeslijk zou zijn en wat mijn inziens eerder bijdraagt aan het hardnekkige stigma en de negativiteit. Toen waren immers “die borderliners therapieresistente lastige lui waar gewoon geen eer meer aan te behalen viel”. Misschien heb ik het mis hoor dat je hierin niet up to date bent of het gewoon niet eens bent met de vele wetenschappelijke onderzoeken op dit gebied. Voor mij kwam het dus tegenstrijdig over dat je dacht dat het niet aantoonbaar was omdat qua behandelaanbod en –strategieën zoveel ten positieve veranderd is en er juist nu zoveel meer bekend en mogelijk is met deze complexe en ernstige problematiek met enorme lijdenslast en hoog suiciderisico! Ook bij behandelaren is er meer begrip gekomen voor deze doelgroep ondanks dat we nog steeds te boek staan als moeilijk te behandelen doelgroep waar behandelaars soms ook hun nek over breken. Misschien dat jij de wetenschappelijke ontwikkelingen niet zo nodig hebt omdat je misschien juist graag vanuit je eigen verhaal goed kan laten zien dat er zeker ontwikkeling mogelijk is door hard werken en doorzettingsvermogen ondanks de loodzware en moeizame periodes? Dat kan natuurlijk hè, het één is niet beter als het ander en zo’n ontwikkeling meer vanuit een persoonlijke ervaring vertellen is even goed krachtig en leerzaam. De benadering vanuit wetenschappelijke ontwikkelingen kan daarnaast ook houvast en hoop bieden voor mensen die pas tot het besef gekomen zijn dat ze kampen met ernstige psychische problematiek.

    Er zijn sowieso al vier evidence based borderlinebehandelingen (DGT, SFT, MBT en TFP) die in principe gewoon toegankelijk moeten zijn voor de doelgroep, mits je goede doorverwijzers hebt én je stabiel genoeg bent om de angst die elke behandeling oproept wat te kunnen verdragen en het niet te snel hoeft af te reageren met destructief gedrag en crisis aangezien dit de behandeling en ontwikkeling (en je leven!) onder druk zet en bedreigd. Je kunt gewoon op internet zoeken (PTC De Viersprong, Tijdschrift voor Psychiatrie e.d.) en dan vind je genoeg onderzoeken waaruit gebleken is dat een behoorlijk groot percentage van de cliënten na de behandeling niet meer met borderline persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd wordt omdat ze niet meer voldoen aan de criteria. Nu komt het moeilijke en het kromme aan de DSM: als je aan minder dan 5 criteria voldoet dan heb je officieel geen diagnose, hooguit nog trekken van. Maar dit wil natuurlijk niet zeggen dat die mensen dan probleemloos door het leven gaan! Ik ervaar je reactie daarin zo tegenstrijdig, je zegt hard te willen werken en je dankzij DGT er misschien wel van af kan komen en je daar eigenlijk al naar uit kijkt. Begrijpelijk en het is je echt van harte gegund, maar waarom zeg je dan dat er geen aantoonbare bewijzen zijn en ik met één artikel zoiets onzinnigs roep terwijl je zelf blijkbaar totaal niet op de hoogte bent van alle wetenschappelijke ontwikkelingen. Hoeveel meer bewijs wil je dan eigenlijk? Op mij komt dat over dat je het bewijs niet wil zien, wat ook gewoon prima is natuurlijk maar dan zou ik toch van jou ook kunnen zeggen dat het makkelijk roepen is om de bewijzen te ontkennen op basis van…. wat eigenlijk want je gaf verder geen steekhoudend argument. Ik begrijp dat gewoon niet zo goed. Ik zie wetenschap niet als een soort religie, daarin kunnen ook fouten gemaakt worden en voortschrijdend inzicht uit voortkomen. Maar het ontkennen en vervolgens toch zeggen dat je met DGT er misschien wel van af komt, snap je dat ik je dan gewoon niet meer kan volgen? En dan ga ik dus denken dat er misschien iets anders achter zit, misschien wel de ambivalentie die ik benoemde in mijn eerste stuk dat het beangstigend is om een diagnose te verliezen omdat het ook erkenning en een groep biedt maar dat je tegelijkertijd begrijpelijk wel graag van de klachten af wil maar dit de vraag oproept of je dan nog de erkenning krijgt. Maar als de angst daarover zou gaan dan is het toch goed om dat te weten en te kijken hoe je die ook kan behouden want zoals jij ook zo mooi en terecht zegt:”je kwaliteiten zien maar ook te erkennen dat het gewoon niet altijd goed gaat” mag gewoon onderdeel blijven van je leven toch! En je daarmee begripvol met jezelf om mag gaan en dat ook van je omgeving mag vragen! Mijn inziens kan die ambivalentie rondom die diagnose dan ook wat losser staan, maar dat is dus mijn eigen ervaring, dat hoeft zeker voor anderen zo niet te werken natuurlijk.

    Je schrijft:”En juist met die openheid probeer ik meer begrip te krijgen van de omgeving. Ook al heb jij die hoop al opgegeven” Dit is echt jouw invulling, ik heb nergens gezegd dat mijn keuze voor wat minder openheid voortkwam uit dat ik geen hoop heb op begrip! Dit laat m.i. echt zien hoe jij beredeneert en misschien helpt mij dit begrijpen waarom ik op mijn beurt geneigd ben de invulling te maken dat jouw openheid niet om de openheid zélf gaat maar bijna meer een principekwestie lijkt waardoor het dwingend op me overkwam. Je zegt zelf ook dat je doel is om meer begrip te krijgen maar dat doel is hoe mooi ook toch ook een angstige positie door uit te gaan dat je dus niet begrepen wordt als je geen begrip zou proberen te krijgen? Dan heb je dus continu iets nodig van de ander wat maakt of breekt dat jij je geaccepteerd voelt. Ik heb daar geen zin meer in om me daarin zo afhankelijk te blijven maken van een ander. Ik zei al dat ik geen behoefte heb om met openheid begrip af te dwingen. Ik wil open zijn als ik daar zélf behoefte aan heb en als ik met mensen ben waarbij het voor mij én de ander prettig is als ik open kan zijn. En waarom zou ik mensen die mijn verhaal niet willen horen betichten van onbegrip? Dat is toch ook een beetje respectloos? Heb jij dan wel alle tijden zin om overvallen te worden met heftige verhalen als je hoofd daar even niet naar staat? Ik wil gewoon graag rekening houden met degene met wie ik ben, als ik gehoord en begrepen wil worden dan betekent dat ik als spreker ook moet proberen af te stemmen op mijn luisteraar en diens gevoeligheden. Als dat betekent dat ik niet bij iedereen mijn verhaal kan doen, dan is dat maar zo. Maar die behoefte heb ik sowieso al niet maar dat heeft niets met hoop te maken. Ik prijs mezelf gelukkig eigenlijk met de begripvolle mensen om me heen en ik heb dan ook nooit zo dat stigma ervaren wat jij helaas wel hebt gehad. Ik heb ook niet het idee dat nieuwe mensen mij nooit zullen willen of kunnen begrijpen, dus daarin de hoop opgegeven, ik snap eerlijk gezegd niet hoe je aan die conclusie komt. Echter is dit wel een punt waarover ik zeker nog verder zal nadenken, ik sluit niet uit dat je ergens wel een punt hebt dat ik met een reden wat meer gedoseerd open ben en bijvoorbeeld mezelf ook nooit ergens zal introduceren met het stoornissenkwartet. Ik associeer dit zelf niet met opgegeven hoop omdat ik mezelf daarin sociaal handig genoeg voel maar ik ga er toch nog eens verder over broeden 😉

    Trouwens wat ik wel goed besef is dat jij in jouw rol als ambassadeur natuurlijk ook prima de vertolker van openheid kan zijn want mensen die graag meer willen weten hebben natuurlijk niks aan een ambassadeur die niet open kan en wil zijn 😉 Dus mijn moeite met jouw openheid ging mij eigenlijk meer om je reactie op mijn kritische noot over het eigen aandeel en zelfstigma. En dat heb ik al voldoende toegelicht hoe dat op me overkwam en ik neem ook graag van je aan dat jij daarmee niet bedoeld hebt om me ‘monddood’ te maken of me te kwetsen of dwingen jouw standpunt te zien. Dat je aangeeft dat het een emotionele reactie was, maakt voor mij alleen maar helder dat het niet raar was dat ik vond dat je mijn punt uit verband getrokken had en je meer sprak vanuit je eigen kwetsing of moeite met negativiteit rondom borderline. Wel vind ik het opvallend hoe jij je zo lijkt te vereenzelvigen met de diagnose, want op die manier word praten en analyseren over borderlinedynamiek altijd persoonlijk en bedreigend. Ik vind dat zelf jammer maar goed, ik heb zelf natuurlijk ook momenten dat ik meteen tegen het plafond zit dus ik snap het zeker ook gewoon!! 😉

    Je schrijft ook dat je je lang genoeg verborgen hebt. En dat vind ik dan ook echt rot voor je om te horen dat je zo in die geslotenheid hebt moeten opgroeien!! Ik herken het helaas maar al te goed maar hoe dan ook verdient niemand dat! Echter dat maakt het voor mij nog steeds niet logisch dat het dan overkomt alsof nu ineens de hele wereld alles moet weten, althans zo komt dat soms op me over. Ik zeg niet dat dit niet mag of dat dit slecht is maar daar is voor mij weer dat gevoel van verontwaardiging die ik zo vaak denk te zien. Die houding van “Ik heb lang genoeg gezwegen en nu moet iedereen het horen of die het wil of niet.” En daarop volgt dan meestal heftige details op een manier geschreven alsof het voor het eerst is dat ze iets aan de wereld kenbaar maken, maar het meer de standaard zin is die keer op keer terugkomt bij een heftige onthulling die bijvoorbeeld in blogs de ether in geslingerd worden. Nogmaals: prima, moet ieder voor zich weten, maar de toon die er onder ligt vind ik opmerkelijk. Alsof de wereld hen iets aangedaan heeft en alles en iedereen nu dus een bad van begrip moet zijn omdat dat helaas in de basisontwikkeling afwezig is geweest. En dat is ook echt schrijnend! Echt mijn hart breekt hoeveel en hoe erg sommige kinderen en jong volwassenen (emotioneel) verwaarloosd worden. Maar dan van daaruit op een wat bozige dwingende toon nu iedereen tot begripvolle luisteraar te maken, vind ik te ver gaan omdat niet eens gewoon te mogen benoemen van hoe dit soort dingen nou eigenlijk zitten.

    Ik begrijp niet goed waarom dit soort gevoelens of gedragingen niet gewoon benoemd mogen worden. Ik snap niet waarom wij met borderline zélf wel mogen zeggen hoe zwart/wit we denken (zijn – zeggen velen dan vaak) en hoe destructief we zijn maar als een ander dat observeert en benoemt nou dan berg je maar! Dan heeft die meteen geen begrip en is het weer zo’n stigmatiserende tr*t! Huh?! Ik snap dit echt niet, al weet ik 100% zeker dat ik zelf ook niet vrij ben van dit soort tegenstrijdigheden. Even goed als de tegenstrijdigheid in mijn eerste tekst: het willen aangeven hoe erg en heftig de pijn is maar als anderen wijzen op herkenning met pijn van anderen ik me onderschat en ontkend voel! En als anderen dan zeggen dat het inderdaad ook ergere en heftigere pijn is dan voel ik me weer gestigmatiseerd als die losgeslagen onaangepaste gek! Wendy echt ik ben heel serieus, ervaar jij deze tegenstellingen zelf dan niet als je er even wat langer bij stil staat? Ik zag dit trouwens zelf ook heel erg lang niet, ambivalenties zijn door onze problematiek juist onvoelbaar, hieruit ontstaan ook de grote wisselingen in stemming, gedrag, keuzes e.d. Maar dit valt dus wel te ontwikkelen al maakt dat het leven ook echt niet perse makkelijker 😉

    Al dit soort dingen, ik wil het gewoon kunnen benoemen Wendy, wat maakt dat nou uit! Als iemand vanuit smetvrees niet op haar werk kan komen, dan kun je het begripvol verzwijgen omdat het benoemen dan zo veroordelend zou zijn, maar wat heeft iemand daar eigenlijk aan? Het is er toch gewoon? Ik baal echt van dat taboe wat sommigen hierdoor in standhouden, door alleen maar de positieve kant van borderline te willen laten bestaan en de rest met emotionele en ongenuanceerde reacties vanuit de slachtofferrol weg te poetsen omdat het allemaal te kritisch zou zijn. Maar het halve verhaal geven is gewoon niet eerlijk, niet ten opzichte van onszelf en al helemaal niet ten opzichte van de omgeving die ook soms totaal niet snapt hoe complex de problematiek is. Maar ik neem ze dat niet kwalijk want wij zijn vaak wel de allerlaatsten die bereid zijn daarin openlijk te communiceren en naar onszelf te durven kijken, niet eens uit onwil maar omdat wij vanuit die diepe kwetsing en veel zo niet alles als kritiek zien en gewoon geen ruimte en draagkracht hebben voor de beleving of perspectief van de ander naast die van onszelf. Ik heb begrip dat dit moeilijk en soms onmogelijk is maar moeten we dan maar doen alsof het er niet is? Sorry, dat vind ik betuttelend voor mezelf en onrechtvaardig ten opzichte van anderen. Naast dat het het stigma zal versterken en in stand zal houden omdat we nauwelijks zonder heftige emoties kunnen onderzoeken hoe dynamiek tussen onszelf en de ander verloopt. Wat uiteraard niet betekent dat het niet superrot is als je gestigmatiseerd wordt om iets wat je niet van jezelf herkent en het gewoon door emoties niet eens lukt om daar samen in helicopterview over proberen te praten. Elkaar daarin te leren kennen ook als het even wat minder leuk is! Wat is er eigenlijk zo erg aan nadenken of je wel eens manipuleert? Nou èn als dat gebeurt! Welke mens niet? Big deal denk ik dan! Wij zijn zelf onze grootste criticus, wat maakt dat wij anderen veroordelen zodra ze maar iets kritisch over ons zeggen. Maar feitelijk ligt daaronder dat we zelf onzeker en afkeurend over onszelf zijn, die ander wakkert het alleen maar aan. Ik voel me niet aangevallen door dat stigma van manipulatie, want ik herken me er niet zodanig in. Maar ik vind het wél interessant om er af en toe met vrienden over na te denken of en hoe we dat doen, relativerend met humor of juist het ernstig nemend.

    Wat fijn te horen dat je zo op je plek bent bij begeleid wonen en je daar merkt dat het zo bijdraagt aan je gevoel van stabiliteit en veiligheid! Dat vind ik echt super om te horen. Wat ik ook interessant vond, was dat je eigenlijk zelf ook de ervaring hebt dat op afdelingen met o.a. mensen met borderline een negatieve spiraal kan ontstaan waarin we elkaar negatief beïnvloeden door de neiging met wie het het slechts gaat en wie de meeste aandacht krijgt. Eigenlijk is wat je daar noemt, voor mij het vertrekpunt waaruit ik mijn tekst geschreven heb! Ik heb dit namelijk ook gezien, bij mezelf en bij anderen in dezelfde klinische settings waarin ook jij hebt gezeten. Ik heb alleen deze observatie niet veroordelend bedoeld maar als opmerkelijke neiging waarover niemand het lijkt te durven of willen hebben! Kijk en Wendy, dat is iets wat ik dan mega interessant vind 😉 Waarom mag het hier niet over gaan? Waar zijn we bang voor? Dat we dan niet meer serieus genomen worden? Dat we dan moeten inzien hoe vreselijk belangrijk erkenning voor ons is, hoe we bewust en onbewust zullen aansturen op ervaringen die het tastbaar maken (teleogische modus MBT) dat we erkenning willen maar het krijgen zo vluchtig is door een gebrekkige objectconstantie waardoor we het steeds opnieuw nodig hebben omdat het niet beklijft. Dat is dan toch verdrietig dat we die erkenning niet kunnen vasthouden! Waarom zou ik dat veroordelen? Is het erg dat we deze vragen aan onszelf stellen? En als we er over reflecteren en zeggen:”Nee ik denk niet dat ik van daaruit me zus of zo gedraag” nou dan is dat toch ook prima! Voor mij is een ‘ja’, ‘nee’ of ‘misschien’ in zo’n zelfonderzoek totaal ondergeschikt aan het onderzoek zelf! De ruimte die je jezelf daarmee geeft om zonder oordeel de motor (vaak angsten) achter je gedrag/gevoelens te zoeken en zien, is echt zó ontzettend winst dat het antwoord eigenlijk al weinig meer uitmaakt. Voor mij dan hè… 😉

    Het gaat me over het taboe doorbreken dat we over álle dynamieken mogen praten en nadenken zonder angst dat we er meteen op gepakt worden. Zo zag ik een meisje die vooraf aan een vrijwillige gesloten opname bleef herhalen hoe “ze” de opname nodig vonden voor haar en hoe zijzelf eigenlijk wel vond dat “ze” gelijk hadden, ze had ook echt hulp nodig. Eenmaal binnen ging ze los, vol in de destructie en (para)suïcidaliteit en ineens riep ze tegen iedereen die het horen wilde dat het team de vijand was en haar opgesloten hield. Huh? Ze zei even geleden nog dat ze er zelf eigenlijk ook wel heen wilde want ze had hulp nodig en voelde zich juist gehoord dat het team dat ook vond! Ik observeer, ik oordeel niet. Ik stel bij dergelijke dynamieken hypotheses over een mogelijk autonomieconflict, over de teleologische en equivalentie modi, over projectieve identificatie en false self maar hypotheses kunnen ook fout zijn en dat is oké. Het gaat niet om mijn ego hier, ik wil het proberen te begrijpen hoe zoiets zou kunnen werken, ik wil áchter haar uitingen kijken omdat ik denk dat daar iets anders zit wat niet gezegd en gedacht kan worden. Dat dit gedrag wel iets bij me oproept, zoals irritatie of machteloosheid (tegenoverdracht) mag toch ook gewoon? Elk gedrag of mening van een ander doet iets met ons, zo staan mensen nu eenmaal met elkaar in verbinding. Laatst las ik een mooi artikel dat meningsverschillen in de hersenen dezelfde reactie geeft als wanneer iemand een fout maakt. Dat een meningsverschil dus een schok geeft en moeilijk is voor velen, blijkt maar weer. Maar het mag dan toch genoemd worden, je lijkt er zo bang voor terwijl ik juist denk dat ook in dit soort moeilijke (en soms dus ook negatieve) gedragingen een taboedoorbrekend aspect zit. Ontkennen dat anderen iets negatief aan ons (kunnen) vinden, is ook respectloos ten opzichte van hun gevoelens en grenzen toch? Echter gaat het om beiden tegelijk en dat is nu de grote moeilijkheid! Begrip voor waarom iets komt kan tegelijkertijd naast dat dit voor een ander nog steeds moeilijk kan zijn en die daarin een grens heeft of stelt.
    We leren tegenwoordig sowieso niet echt incasseren, als een kind geen koekje meer mag omdat die er al 2 gehad heeft, zwichten veel ouders bij de blèrpartij die hun “nee” aanwakkert. Ze stellen een grens maar willen vervolgens niet opgezadeld worden met de consequentie ervan (boos, verdrietig kind) alsof die maar volwassen genoeg moet zijn om te begrijpen waarom het niet nog een koekje mag en die de ouder niet schuldig mag laten voelen. Maar dat is niet de taak van het kind. Het is wel de taak van de ouder om de emotionele reactie van het kind te verdragen en vertalen zodat het kind met die frustraties leert omgaan, dat het verdrietig en boos mág zijn maar toch nog steeds geen extra koekje mag. Maar sommige ouders zijn zelf zo onzeker dat ze niet zien dat ze een tevreden kind nodig hebben om zich zélf een competente ouder te kunnen voelen en dat is de omgekeerde wereld, ouders moeten elkaar en zichzelf helpen zich competent te voelen ook in begrijpelijke momenten van onzekerheid. Anders leren kinderen ook niet het goede met het frustrerende aspect in dezelfde persoon integreren, waardoor een evenwichtig beeld van zichzelf en de ander ontstaat. De lieve goede vrede bewaren is vaak precies even schadelijk als afkeuring of meningsverschillen van de ander (denken) niet kunnen te verdragen.

    Tot slot, ik heb ook nog nagedacht over waarom ik het belangrijk vind ook openheid te hebben voor wat wij als mensen met een psychische kwetsbaarheid, zélf doen in contacten, het zo zwaarbeladen “eigen aandeel”. Ik heb duizend jaar 😉 therapieën gedaan inclusief groepstherapie. Ik hoorde later wel eens dat veel groepsgenoten bang voor me waren omdat ik erg fel kan zijn en omdat ze mijn opmerkingen vaak zo treffend vonden dat ze er eigenlijk ook niets tegen in konden brengen. En om eerlijk te zijn, het interesseerde me toen niet eens, “hun probleem” dacht ik dan super egoistisch. Maar weet je Wendy, ik ben door boeken te lezen veel meer gaan nadenken over wat IK meebreng in het contact. Wat mijn gedrag en mijn manier van doen (kwetsbaarheden en kwaliteiten) met anderen doet, soms positief, soms negatief of neutraal. Ik ging ineens ook beseffen dat ik niet voor niks zo’n beetje alle borderlinetherapieën gehad heb omdat ik niet verder kwam omdat ik misschien niet inzag dat het nadenken en proberen af te stemmen op de ander voor hen vervelend was maar ook nog eens in mijn eigen nadeel werkte! Ik heb echt bakken met feedback gemist die mensen mij gewoon niet durfden te geven waarvan ik later besefte dat ik het eigenlijk wel had willen horen om ervan te leren reflecteren én niet onbelangrijk om in een relatief veilige setting te leren om te gaan met kritiek! Totaal gemiste kans voor mij doordat ik niet wilde kijken naar mijn eigen aandeel!
    En denkend aan hoe vervelend ik het zelf vind als iemand zo dominant is, deed me ook beseffen dat ik zo helemaal niet wil zijn voor anderen maar ik dus zal moeten nadenken waarom ik blijkbaar een bepaalde onkwetsbare of zelfs intimiderende houding nodig heb/had. En zo kan ik nog wel tig voorbeelden noemen waardoor ik nu wat meer verschoven ben naar kritisch naar mezelf en mijn aandeel kijken en minder op jacht wil naar begrip alleen voor mij, ook al zal ik daar vaak wel gevoelig voor zijn. Wie niet eigenlijk, het is toch een basisbehoefte die in principe heel gezond is. Maar ik ben niet van porselein, als ik niet begrepen word dan is mijn taak om de scherven waarin ik helaas weer eens ben uitgebarsten, op te rapen en te oefenen dat ik niet hoef te breken bij gebrek aan begrip of wanneer er meningsverschillen zijn. Dat is wel echt super moeilijk, voor mij ook hoor. Dus in jouw laatste stukje waarin je zo openlijk beschreef hoe je dat ervaart, die moeilijkheid van elkaar niet goed of misschien wel nooit echt kunnen begrijpen, dat herken ik ontzettend en puur daarom al zou ik jou dat begrip gewoon al willen geven. Deels doe ik dat denk ik wel maar op een paar onderdelen blijf ook ik bij mijn overtuiging dat een wat meer kritische insteek óók wat goeds te bieden heeft in de eerste plaats voor onszelf en dat dit niet strijdig hoeft te zijn met milde empathie voor onszelf. Ondanks dit ogenschijnlijke verschilpunt waardeer ik je moed en moeite om daar wel samen mee om te gaan, om te zoeken naar een compromis of een agree to disagree te verdragen. Die moeite doe ik ook graag en ik hoop dat je dat ergens in deze opnieuw grandioos mislukte beknoptheid toch ook merkt of van me kan aannemen. 😉

    Al met al, of we nu wel of niet het gevoel hebben (gedeeltes van) elkaars meningen te begrijpen of te herkennen, ik heb je moeite om je ideeën uit te leggen hoe dan ook erg gewaardeerd. Als ook je missie bij FPG om het taboe en het stigma van psychische problemen te doorbreken. Dat de manier waaróp je dat doet misschien niet altijd is zoals ik dat zou doen, maakt niet uit! Alleen al vanwege het cruciale verschil dat jij er tenminste actief iets mee doet en ik niet 😉 Dat is gewoon sowieso al heel veel waard en ik hoop dat ondanks onze verschillende benaderingswijzen je toch ook kan horen dat ik puur om je intentie en missie blij bent met wat je doet!! Graag wens ik jou ook veel sterkte en plezier toe in je werkzaamheden en persoonlijke ontwikkelingen m.b.v. de DGT!

    Hartelijk groet,
    Iriza

  5. Iriza zegt:

    Nog even 2 typfouten herstellen omdat die het wel erg onduidelijk maken, bij gebrek aan onderstrepen dus in hoofdletters:

    – Zelden heb ik iemand met die ziekte-benadering begrip voor mijn standpunt gehoord omdat die een bedreiging is, alsof ik daarmee iets van ze afpak (erkenning?) en ik dan dus ook zou kunnen zeggen dat mijn mening daarin NIET gerespecteerd wordt.

    – Ik ging ineens ook beseffen dat ik niet voor niks zo’n beetje alle borderlinetherapieën gehad heb omdat ik niet verder kwam omdat ik misschien niet inzag dat het NIET (WILLEN/KUNNEN) nadenken en proberen af te stemmen op de ander voor hen vervelend was maar ook nog eens in mijn eigen nadeel werkte!

    PS> misschien kom ik over alsof bij mij nu alle kwartjes gevallen zijn maar ik denk dat het belangrijk is dat ik erbij zeg dat het ook voor mij in mijn dagelijkse praktijk ook nog steeds ontzettend moeilijk blijft om niet terug te vallen in zwart/wit denken, vijandigheid en al het andere waarmee ik in contact zo snel aan de haal kan gaan. Ik heb met geen enkele van mijn reacties dan ook willen doen overkomen dat het allemaal maar makkelijk is op te lossen ofzo. Was het maar waar!

    Bedankt voor het zinvolle gesprek Wendy.

  6. Beste Iriza,

    Ja, ik heb je reactie gevonden en helemaal gelezen ppffff! Ik denk niet dat ik alles onthouden heb maar ik doe mijn best. Ik ben het deels met je oneens wat je schrijft, omdat dat niet is wie ik ben. Maar op heel veel punten kan ik je ook heel goed vinden en begrijp ik jouw standpunt ook. Ik denk, zoals jezelf al een beetje aangeeft, dat jij al een stukje verder in je herstel bent dan ik. Ik heb net te horen gekregen dat ik toegelaten ben tot de dgt-therapie, of eigenlijk het voortraject. En daar is ook nog eens een wachtlijst voor. Dus al met al kan dit nog wel eens 1.5 tot 2 jaar gaan duren in totaal! Maar ik ben al heel erg blij dat ik nu eindelijk een heel gerichte therapie kan en mag gaan volgen en dat ik mij daar sterk genoeg voor voel. Dat was een jaar geleden totaal ondenkbaar! In de tussentijd kan ik een mindfulness cursus gaan volgen. Wat mij heel goed helpt. Ik heb volgens mij nergens gezegd dat ik ongeneeslijk ziek ben dus dat klopt niet? Wel heb ik gezegd dat dgt-therapiegeen 100% zekerheid biedt op genezing. Ik weet dat er veel onderzoek wordt gedaan naar mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis, dat het 10 jaar terug nog ongeneeslijk was en nu niet meer. Daar ben ik absoluut van op de hoogte en ook blij om. Ruim een jaar terug had mij dit waarschijnlink niets kunnen schelen. Toen had ik nog zo’n enorme muur om mij heen getrokken, waar niemand doorheen kon breken. Zelfs ik niet. Ik stond nergens voor open, de wereld om mij heen kon mij gestolen worden. Ik was ziek , had toch geen toekomst meer en zat volledig in mijn eigen veilige wereldje. En die was heel erg klein. Nu verandert dit beeld steeds meer. Al is dit met vallen en opstaan. Ik weet dat er een therapie bestat wwarvan gezegd wordt dat er 100% op genezing bestaat en daar had ik het over. Ik kom niet in aanmerking voor deze vorm van deze therapie, en heb nog geen ‘bewijzen’ gezien, vandaar. Maar sinds 3.5 maand ben ik eindelijk na heel veel jaar uit de kliniek en heb ik een eigen woning, begeleid bij ggz. Een enorme verandering voor mij in zo’n korte tijd, van opgesloten zijn naar alle vrijheid! En dat heeft zijn ups en downs. Ik kan net zoals jij ook erg fel reageren, en weet dat ik dit moet leren doseren. Daarom noem ik mijn borderline stoornis nog steeds een ziekte. Niet omdat ik zo nodig erkenning wil vragen want die tijd ligt inmiddels achter mij, en ik doe zoals eerder al gezegd niet meer aan ‘wedstrijdjes’ wie het meest heftigste verhaal heeft. Ik wil open en eerlijk zijn, maar zeg zeker niet alles! Ik respecteer ook een aantal mensen en zal het daar om privacy redenen niet over hebben. Mijn verhaal is pas begonnen tijdens mijn zwangerschap. Meer heb ik niet gezegd. Er zijn ook een aantal heel heftige dingen gebeurd die ik echt niet zomaar ga delen. Dus zo zit ik zeker niet in elkaar! Ik ben eerder iemand die zijn/haar ware gevoelens achterhoudt dus nu heb ik eindelijk het idee dat ik de juiste weg ing3slagen ben. Al heb ik nog veel te leren. Dat betreft ook het omgaan en luisteren baar de kritiek van andere mensen. Je hebt gelijk dat niet iedereen wil horen over jouw problemen, of uberhaupt over de psychiatrie en wat daar allemaal in gebeurt. Dat is en blijft toch een compleet andere wereld voor mensen die niet zelf in de psychiatrie zitten. En veel mensen willen liever iets positiefs horen. Maar ik wil juist laten zien dat mensen met een psychiatrische aandoening juist ook kwaliteiten hebben en die op een positieve manier kunnen inzetten. Zodat er misschien wel iets meer begrip komt. Maar je hebt een punt als je zegt dat je juist ook naar de personen wilt luisteren die mischien kritiek hebben op de psychiatrie. Of om een voorbeeld te geven in mijn geval, mijn manier van handelen en denken. Ik besef sinds kort ook dat zelfs naasten niet alles van mij kunnen begrijpen, en dat dit ook nooit zal gebeuren. En ik heb gemerkt dat ik door wat er gebeurd is, nu wel bereid ben naar hen te willen luisteren. En naar hun kant van het verhaal. Ook al zullen we elkaar ergens in het midden moeten treffen. Dus ik begrijp dat je de andere kant ook wilt zien. Toch blijft het moeilijk. Maar ik blijf ervoor gaan, en ook de weg om ervaringsdeskundige te worden blijf ik volgen, hoe lang de weg ook is! Groetjes en jij ook veel succes, wendy

    • Iriza zegt:

      Beste Wendy,

      Graag wil ik je ontzettend bedanken voor je moeite om weer mijn enorm lang reactie te lezen. Maar bovenal ben ik blij met jouw reactie. Ik denk dat ik nu veel meer begrijp wat je wilde uitleggen. Ik weet niet precies waarom dat nu pas is maar misschien dat vanuit ons eerste meningsverschil het sowieso moeilijker was om naar elkaar te luisteren en niet van alles in te vullen vanuit wat we dáchten te zien in elkaar. Dat geeft ook niet, ik neem het mezelf en jou niet kwalijk, ik ben eerder trots dat het ons gelukt is om wel nog even in gesprek te blijven en voor mezelf dus dat ik dit punt bereikt heb dat ik denk je nu beter te begrijpen van waaruit je reageert. Ook toen de eerste keer waar ik nogal een beetje over viel dat jij zo over mij viel haha 😉

      Het is jammer dat ook ik een aantal keren dingen dacht te zien waarin jij je dus helemaal niet herkent. Ik neem dat ook zeker van je aan, schriftelijk is sowieso lastig omdat aannames niet meteen gecorrigeerd kunnen worden maar daarnaast is het gewoon een feit dat we elkaar niet kennen en dus een aantal conclusies dan ook gewoon niet opgaan. Ik neem je bijstellingen dan ook zeker van je aan.

      Het is echt respectwaardig om te horen dat je pas 3,5 maand uit een jarenlange gesloten opname bent, begeleid woont en al actief bent bij FPG als ambassadrice. Om eerlijk te bekennen, voelt mijn herstel in de praktijk niet zo spectaculair, verre van helaas. Ik ben zelf nu een jaar van de gesloten afdeling af en ik kan je zeggen dat het echt bijna heel het jaar geduurd heeft voordat ik weer een beetje een draai gevonden had en ik eigenlijk pas sinds een paar maanden weer enige activiteiten aan het oppakken ben. Dat jij dus al zulke enorme stappen gezet hebt in iets meer dan 12 weken… jeetje Wendy, dat vind ik echt getuigen van enorm doorzettingsvermogen en veerkracht!

      Wat fijn te horen dat je bent aangenomen voor het DGT voortraject. Ik vind echt slecht dat er zulke lange wachtlijsten voor zijn, maar ja helaas is dat bijna overal zo. Maar wel fijn dat je in de tussentijd een mindfulnesscursus gaat doen waarvan je al weet dat het je helpt om wat draagkracht op te bouwen en/of vast te houden. Mij is twee keer DGT aangeraden maar ik was te eigenwijs en heb het dus allebei de keren afgewezen. Beetje dom maar ja, ik volg nu TFP en probeer zijdelings wel af en toe wat te lezen over de DGT technieken. Ik hoop echt dat je er wat aan hebt, het is schijnbaar een hele goede vaardigheidstraining die je juist helpt om heftige emoties en impulsiviteit wat beter te verdragen en beheersen, wat vaak juist gezien wordt als voorwaarde om daarna eventueel nog wat verdiepende en/of traumabehandelingen te (kunnen) volgen. Van een aantal mensen hoorde ik dat zij veel gehad hebben aan de meer praktische insteek van DGT, eigenlijk genoeg zelfs om mee verder te kunnen. Maar ook hoorde ik van een aantal waar het juist weer niet zo goed aansloot, dat kan natuurlijk en er zijn meer wegen die naar Rome leiden.

      En ik hoop echt dat mensen waar tegen gezegd wordt dat die wegen voor hen niet open zouden liggen, dat niet zomaar aannemen. Ik snap wel dat extreem heftige dynamiek onbehandelbaar lijkt en dat misschien in letterlijke zin soms ook even zo kan zijn maar iets is pas onbehandelbaar als men dat zo concludeert want dat betekent dat ze het hebben opgegeven. Ooit hoorde ik een directrice van een Engels behandelcentrum voor kinderen met anorexia zeggen dat het ergste is wat je kan doen is een kind opgeven omdat je het dan over laat aan de anorexia. Zo zie ik dat ook met andere problematiek al wil ik zeker begrip opbrengen dat behandelen onwijs complex en soms zelfs met momenten even ondragelijk kan zijn voor de betrokkenen.

      Ik heb zelf niet gehoord van een behandeling die 100% genezing garandeert. Als jij daarvan op de hoogte bent, dan ben ik zeker nieuwsgierig om welke methode het dan zou gaan. Maar goed, ik ben denk ik iets te sceptisch om zoiets te geloven, de evidence based onderzoeken die ik gezien heb geven volgens mij een herstelpercentage van tussen de 60-70% als ik het me goed herinneren. Wat natuurlijk toch echt een behoorlijk aantal is. Waarmee ik trouwens weer bedoel dat herstel alleen maar gemeten is op basis van de criteria van de DSM en bij DGT waren de resultaten dan vooral op suïcidepogingen en zelfbeschadigend gedrag gemeten dacht ik.

      Omdat ik, n.a.v. literatuur, borderlineproblematiek zie als een ontwikkelingsproces wat om welke reden dan ook vastgelopen is geraakt, denk ik dat de kwetsbaarheid voelbaar zal blijven ook als je voldoende geleerd hebt om er mee om te gaan. Op welke terreinen je jezelf tot een acceptabel niveau hebt kunnen ontwikkelen, is volgens mij het punt waarop mensen ook gaan spreken van herstel. Terreinen waar ontwikkeling helaas niet gelukt is maar waarmee je toch vrede hebt kunnen krijgen, belemmeren dan minder of niet meer en worden gecompenseerd door andere levensgebieden waarin je wel hebt kunnen bereiken wat belangrijk voor je is. Dit maakt dat ik dus ook niet kies voor het woord ‘ziekte’ en inderdaad dus net als jij ook niet voor het woord ‘ongeneeslijk’. Maar dat je vanuit jouw diepe gevoelens van wanhoop en afsluiting achter die muur, snap ik dat je het wel als ziekte zag. Eigenlijk maakt het mij niet zoveel uit of mensen het wel of niet een ziekte willen noemen; als dit hen subjectief gezien helpt, zoals eerder gezegd die ik die keuze ook meer figuurlijk als een signaal over hoe ze zichzelf en hun situatie ervaren. Ik heb alleen wel erg moeite als gepretendeerd wordt dat het om een feit zou gaan alsof het een ziekte IS. Al zolang de mens bestaat, bestaat ook het (filosofische) debat dat niet zwart/wit vastgelegd kan worden wanneer iets nou wel of geen ziekte genoemd mag worden. Dat geldt zelfs voor een aantal medische condities. Ik denk dat ik persoonlijk dus liever zou hebben dat we over wel/geen ziekte kunnen praten als een subjectieve beleving en keuze waar we niet over hoeven te strijden. Want de objectieve strijd valt ook niet te voeren, aangezien de hoge heren in de wetenschap elkaar ook om die reden bestrijden (zie Allen Frances en zijn ommezwaai tegen zijn eigen DMS bijbel) 😉

      Dat je een jaar geleden totaal nergens voor open stond, zelfs niet voor jezelf, is heel herkenbaar voor mij. Ik heb dat eigenlijk nog met momenten, daarom vind ik het ook zulke moeilijke maar daarom juist belangrijke materie om met elkaar over te hebben! Dat gevoel van hoop (subjectief en objectief) glipt soms tussen je vingers en er is niets meer wat het gevoel geeft van enige invloed, ook geen statistiekjes van één of andere evidence based behandeling. Het is dus heel fijn om te horen dat je nu toch steeds iets meer hoop en perspectief voelt op een toekomst. Dat kunnen zulke kleine of grote verschillen voor je dagelijks leven betekenen! Ik hoop ook voor je dat je dat gevoel wat kan vasthouden, al weet ik hoe moeilijk dat is en het misschien ook reëel is om te beseffen dat het soms ook zomaar kwijt kan zijn. In een behandelsetting zitten kan gelukkig dan wel helpen herinneren aan dat geen enkele verbetering in één stijgende lijn gaat. Zoals jij zelf ook al zegt: met veel vallen en opstaan.

      Het was mooi dat ik n.a.v. jouw laatste reactie nu begreep dat we volgens mij een andere interpretatie hebben van wat we als openheid zien. Ik beschouw namelijk ook het praten over mijn behandelingen, en al zeker over separaties, zelfbeschadiging e.d. als zeer privé waarover ik goed nadenk of ik dat wel kwijt wil. Jij lijkt onder openheid meer te verstaan de nare dingen die je hebt meegemaakt. Begrijpelijk ook. Maar ik denk dat vanuit mijn eigen visie op openheid dus in het begin ook dat verschil in beleving ontstond, over hóe we dan beiden communiceerden 😉 Nooit zo bij stil gestaan eigenlijk, dus weer wat geleerd 😉

      Het is absoluut super moeilijk om de kant van de mensen om wie je geeft te horen als het gaat over de dynamiek tussen jezelf en de ander. Dat heb ik ook en het lukt me zeker niet altijd om open te staan voor de beleving of mening van de ander. Maar als ik meer globaal (op afstand) kan nadenken over wisselwerkingen, zie ik juist in het proberen open te staan óók voor de beleving van de omstanders, een grote winst liggen. Want onze beleving krijgt hopelijk en vaak gelukkig de welverdiende ruimte in therapie of met lotgenoten. En veel van de moeite in het hier-en-nu gaat over de moeizame communicatie en contact met omstanders die vaak zelf geen of andere (psychische) problemen hebben. Ik denk dat het daarom juist heel helpend is dat er zowel ervaringsdeskundigen zijn die vol oog hebben voor het proces van degene mét de problematiek en er ook zijn die zichzelf of de doelgroep even durven/kunnen “parkeren” en luisteren naar hoe een omstander het ervaart. Juist omdat ik denk dat wanneer omstanders zich ook meer gehoord voelen (en de ambivalentie dat je allebei tegelijkertijd gelijk kan hebben!) het stigma zal verminderen. Vaak ontstaan stereotypes (‘jij bent ook altijd zo onhandig’) vanuit het niet-communiceren over wat bepaald gedrag met iemand doet en daardoor niet inzien noch verdragen dat de ander ondanks dat toch niet perse hoeft te veranderen! Als iets problematisch is, kan de veroorzaker evenveel recht hebben om iets te laten zoals het is als dat de ander recht heeft er last van te hebben. Omgekeerd kun je allebei even zeer de noodzaak inzien te proberen iets wat anders te doen of degene die er last van heeft zichzelf af te vragen wat hij er lastig aan vindt en kijken of het iets is waar hij zelf gewoon moeite mee heeft (ook bij anderen bijvoorbeeld). Etc. Die openheid en gelijkwaardigheid in benoemen en onderzoeken, schept volgens mij ruimte. De open ruimte waar geen hoekjes en kieren zijn waar stigma en dus ook zelfstigma achter kan verstoppen en uit het niks kan opdoemen…
      En zo Wendy, is het toch prima als we binnen zo’n zelfde doel dan ieder een andere focus leggen die gelijktijdig naast elkaar kan staan!

      Nogmaals hartstikke bedankt voor het gesprek. Ik vond het heel zinvol. Dank je wel ook voor je succeswensen! We doen ons best! Ik hoop toch dat je gauw kan beginnen met de DGT en je in de tussentijd steun haalt uit de mindfulness, je werk en wonen!

      Hartelijke groet,
      Iriza

  7. Dankjewel Iriza, jij succes met TFP, is zo te lezen ook een hele intensieve therapie….

  8. Arnold zegt:

    @Iriza,
    Je worstelt enorm met jezelf. Uit de enorm lange reacties die je geeft is heel duidelijk dat jij nu probeert de dingen rationeel te benaderen.
    Vergeet niet dat het je gevoel is waar je eigenlijk je aandacht op moet richten.
    Laat dat toe. Het is moeilijk. En je hebt het al vreselijk moeilijk gehad.
    Liefde is emotie. Emotie is liefde. Probeer dat met iemand te delen. Iemand die je steunt.
    Je hebt nog heel veel te vertellen. Je hebt nog heel veel te leven.
    Stop met het lezen van die boeken. Rationeel weet je genoeg. Voel, voel, voel, voel.
    @Wendy,
    Ik vind het groots hoe jij al zover bent gekomen als dat je nu bent. Wees niet meer bang. Je weet wat je al hebt bereikt. Je mist alleen nog de steun in je leven van mensen om je heen (anders dan familie) die je door en door steunen. Iemand waarmee je de kleine dingetjes kunt delen.
    Gewoon tegen iemand aan mogen leunen met de zekerheid dat die iemand je nooit meer verlaat. Wat je ook roept. Wat je ook zegt.
    @Beide.
    Ik heb jullie discussie met een goed gevoel gelezen.
    Eigenlijk zijn jullie helemaal niet zo verschillend als het lijkt.
    Het gaat om woorden en van waaruit de woorden zijn geschreven.
    Jullie zouden goede vriendinnen kunnen zijn.
    Beide zijn jullie lieve rupsjes die bezig zijn uit een cocon te komen.
    Op weg naar twee mooie vlinders.

    • Iriza zegt:

      Dag Arnold, ik zie je reactie nu pas maar wat een fijne reactie. Ook erg bedankt voor de moeite die je genomen hebt om door onze uitwisseling heen te lezen… dat waardeer ik zeer. Ik zie ook wel je punt, het klopt dat ik rationele benaderingen zoek, maar ik heb niet het idee dat ik daarmee geen emoties meer voel integendeel. Rationaliteit uit die boeken helpen mij om dingen juist te onderzoeken, want ze ervaren en voelen gebeurt te pas en te onpas en ik heb ook niet het idee dat dat niet zou moeten of mogen… Maar toch bedankt voor je moeite om me daarop te wijzen, want het klopt zeker dat mijn valkuil is te rationeel te worden wanneer ik in gesprek ben met anderen.

      En nu ik er toch even ben, @Wendy, dank je wel nog voor je succes wens, het is inderdaad behoorlijk pittig en intensief maar ondanks dat wel de moeite waard… Ik hoop dat DGT dat ook voor jou zal zijn!

  9. @Arnold: ik lees je reactie nu pas maar wauw, bedankt dat je de moeite hebt genomen om alles door te lezen en voor het compliment. Ik denk dat je best eens gelijk zou kunnen hebben. Het gaat steeds beter met mij en ik ben inmiddels begonnen aan het dgt-traject, veel sneller dan verwacht! Ook de mindfulness is gestart, en ik doe inmiddels vrijwiligerswerk. Ik ben nu best wel druk wat fijn is voor mij, om een vaste structuur te hebben. Ook herstel gaat goed en binnenkort kan ik hopelijk beginnen met de interne training tot ervaringswerker bij ggz (start met HOZ-klas). Er is dus al een enorme vooruitgang. En mede dankzij de steun om mij heen. Er zijn nu mensen met wie ik inderdaad kan praten, en alles bij kwijt kan. Maar er zal wel weer een moment komen waarop een aantal mij zal verlaten, of andersom. De toekomst is wat dat betreft onzeker. Aan de andere kant, de toekomst ligt helemaal open! Ik heb geen relatie, ben ik nog niet aan toe. Maar mijn vertrouwen neemt langzaam toe en ik ben niet meer zo bang.
    @Iriza: dankjewel voor jouw reactie en dat je maar een mooie vlinder mag zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s