Psychische ziekte? … NO WAY!! #stigma

Update 25 maart 2014 – ‘Week van de Psychiatrie’ 
Onderstaand blog heb ik geschreven naar aanleiding van de SIRE Campagne ‘Voor mensen zonder psychische ziekte’ Dit blog heb ik een klein beetje aangepast als opmaat naar mijn volgende blog in deze speciale week van de psychiatrie en zal het de twee woorden ‘eigen regie’ nader belichten. Opvallend: het blogs is nog steeds actueel en 6 maanden oud. Veranderingen kosten tijd?

Blog WvdP - logo week van de psychiatrie - Orange MondayBlog 14 augustus 2014
Ik erger mij kapot …. Laat ik voorop stellen, de spotjes van SIRE zijn treffend en goed. Er wordt op een goede manier neergezet dat het bij “normale” mensen ontbreekt aan kennis en begrip. “Normale” mensen weten niet wat een psychische ziekte is. Logisch, ik weet ook niet zo heel veel van bijvoorbeeld ALS, MS, hart- en vaatziekten, kanker of nierziekten.

De meeste mensen laten zich pas over een ziekte informeren op het moment dat zij er in hun directe omgeving mee te maken krijgen. Ik had dat bij kanker en hartziekten toen het in mijn familie voorkwam. Ik heb mij uiteraard goed geïnformeerd. Informatie is belangrijk, omdat je je dan enigszins kunt voorstellen wat de patiënt doorstaat.

Blog foto ziek - 938002-operatie-in-een-proces-opname-in-een-ziekenhuis

Mijn psychische “ziekte”
Maar gelukkig, ik weet ook niet zo heel veel van psychische ziektes. Ik heb een bipolaire stoornis en gebruik weliswaar medicatie, waardoor je het een ziekte zou kunnen noemen, maar ik voel mij gelukkig niet ziek. Er was wel een moment dat ik mij ziek voelde. In het begin, rondom mijn diagnose. Maar na mijn ‘herstel’ voel ik mij nu alweer bijna een jaar gezond.

Echter, de behandelaars binnen de Geestelijke Gezondheidszorg (GGz) zeggen wel dat ik ziek ben, dat ik een psychische ziekte heb. Hmmm… Maar ik lig helemaal niet in een ziekenhuis … nooit gedaan ook voor mijn bipolaire stoornis!

LELYSTAD-IJSSELMEERZIEKENHUIZEN-EXTERIEUR

Nu moet u weten, een bipolaire stoornis is een psychische stoornis die ik (volgens de huidige kennis van de wetenschap waarschijnlijk) levenslang  zal hebben. Dat zou dan weer betekenen dat ik dus de rest van mijn leven ZIEK ben! NO WAY, ik weiger daar in mee te gaan. Ja, ik heb een manisch depressieve stoornis, mocht ik ooit weer een zware depressie voor mijn kiezen krijgen (de laatste had ik van juni tot november 2011), dan zou het kunnen zijn dat ik weer ziek word. NU ben ik geestelijk en fysiek gezond!!

Hulplijn voor mensen ZONDER psychische ziekte!
Bij deze zeg ik dan ook, de SIRE hulplijn is perfect!
Mooi initiatief, maar ik erger mij dood iedere keer dat weer wordt gesproken over psychische “ziekte”. Blijkbaar stigmatiseert de Geestelijke Gezondheidszorg (GGz) zelf het hardst. Zowel in de instelling als in de reclamecampagne! Van mij mag het nog vandaag aangepakt worden! Ook binnen de GGz-instellingen. Stop met het ziek maken van mensen die helemaal niet ziek zijn! Stop zelf met het stigma!

OMC - Omdat het nodig is .....

Time To Change NL = OM Centers (OMC)
De nieuwe GGz-Plus instelling OM Centers is een initiatief van de stichting Orange Monday Foundation EN gaat het anders doen met de volgende zaken als basis:

  1. De volledige sociaal-maatschappelijke acceptatie van mensen met psychische klachten.
  2. Het creëren van een sociaal vangnet voor mensen met psychische klachten.

    Vangnet Orange Monday

  3.  Het verkorten en (waar nodig) verbeteren van de behandelingsperiode voor mensen met psychische klachten en het daardoor draaglijk(er) maken van de psychische kwetsbaarheid.

De door ons ontwikkelde 123-methode© zal hierbij een grote rol gaan spelen. De methode is er op gericht mensen met psychische klachten in 3 maanden weer ‘op de rails’ te krijgen. De komende maanden gat u meer horen over het eerste OM Centers in Amersfoort die nog dit jaar open gaat. Niet praten maar doen is ons motto.

123 Methode - 3 is Orange MondayHet grootste gedeelte van de mensen met psychische klachten is namelijk NIET ziek, ligt niet de hele dag in bed en ligt al zeker niet in een ziekenhuis. Het kan uw buurman zijn, uw collega of de man of vrouw die naast u zit op een terrasje in de zon! Iedereen kan psychische klachten krijgen, iedereen!

Blog WvdP - Doe gewoon over .... Acceptatie - klachten

Daardoor zal de geestelijke gezondheidszorg  voor onze cliënten straks al bij binnenkomst bij het OM Centers verbeterd zijn, de behandeling begint bij ons op dag één en de client zelf heeft maximale regie over zijn behandeling.

Op een positieve manier de geestelijke gezondheid van onze cliënten maximaliseren. Hoe? Door onze cliënten te coachen naar een positieve levenshouding en een gezonde levensstijl. Dat is ons doel! Het roer gaat #om ….

Positieve groet en fijne week, Martin
Time To Change - Time To Talk

PS. It’s Time To Change! Hoe doet u mee? Om te beginnen door @TimeToChangeNL te volgen op Twitter of onze nieuwe groep op Facebook. Praat mee, ga het gesprek aan … want het roer gaat #OM

Advertenties

Over martinjanmelinga

Papa | 4 kids | Levensgenieter | Passie | Optimist | NLP | Marketing | Coach | Trainer | #Ervaringsdeskundig #GGz | #Bipolair | voor acceptatie van psychische klachten | schrijft #blogs | :-) | #OM - Founder Orange Monday Foundation
Dit bericht werd geplaatst in Bipolaire Stoornis, Psychische diagnose, SIRE, STIGMA, Time To Change NL, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Psychische ziekte? … NO WAY!! #stigma

  1. Klara zegt:

    Als je ziek zijn associeert met in bed liggen of in het ziekenhuis liggen tja! Dan zijn er meer ziektes die je dan geen ziekte meer mag noemen. Ik ben zelf ervaringsdeskundige en ben ook niet blij met mijn stempel maar ik ben wel en voel mij ook ziek. Ik ervaar elke dag beperkingen waardoor ik niet volwaardig in de maatschappij meedraai zelfs niet binnen mijn gezin. Mijn insziens ligt het allemaal dus wat genuanceerder. Neemt niet weg dat ik het fijn voor jou dat je niet zo veel beperkingen hebt.

    • Beste Klara, uiteraard heb ik ook de beperkingen (nu) of in het verleden leren kennen van mijn bipolaire stoornis. Het feit dat ik de rest van mijn leven 3x 400mg lithium moet slikken (waar mijn maag niet fijn op reageert) is er één van.

      Wat de nuance betreft, wij (+ Orange Monday) gaan juist graag het gesprek aan. Bijna 7 miljoen mensen hebben in meer of mindere mate te maken (gehad) met psychisch klachten, aandoeningen of stoornissen. Om te zeggen dat iedereen dan een ‘ziekte’ heeft gaat mij (en Orange Monday) in ieder geval te ver.

      Doelstellingen van Orange Monday (zie http://www.orangemonday.nl) zijn allereerst een (nog) betere behandeling voor iedereen met psychische klachten, maar ook hard het gevecht aan met Stigma. Wij vinden dat stigma en de sociaal maatschappelijk omgeving er voor zorgen dat het herstel langzamer gaat en dat kan niet de bedoeling zijn!

  2. Carolien zegt:

    Hoi Martin,

    Het bipolair zijn samen met het gebruiken van 1200 mg Lithium geeft al aan dat je “ziek” bent. Het wil alleen niet zeggen dat je niet normaal kan functioneren. Iedere ziekte heeft zijn min punten, de kunst is om je pluspunten er zoveel mogelijk uit te halen. Jij heb dat stukje voor jezelf al bereikt zo aan je schrijven te merken. Wil graag opmerken dat vele mensen psychisch ziek kunnen zijn zonder een ziekenhuisopname. Ook vele mensen met wat hulp in welke vorm dan ook gewoon normaal kunnen functioneren in de maatschappij. Echter er zijn en blijven altijd mensen die zich wel ziek voelen, meer hulp nodig hebben en dus zelfs een opname in een psychisch ziekenhuis nodig hebben. Doet niets af aan het mens zijn, ieder mens heeft zo nu en dan een extra steuntje in de rug nodig.

    Knuf daar,
    Carolien

  3. Iriza zegt:

    Welk standpunt ieder hier, vaak vanuit persoonlijke ervaringen, ook inneemt, het gesprek wat hierover steeds vaker wordt aangeslingerd is grote winst. Nuances vanuit persoonlijk oogpunt en de menselijke neiging tot generaliseren van wat hij zelf niet kent, komt eigenlijk op elk terrein voor. Of het nu gaat om psychische of medische problematiek, over maatschappelijke of politieke ontwikkelingen en zelfs kijkend naar het geloof zoals de afgedwongen veranderingen bij de SGP. Hoe er tegen zaken aangekeken wordt, wat die betekenen en hoe ze verwoord worden is binnen een groep gelijkdenkenden soms al een hele klus laat staan als er buitenstaanders langskomen die het geheel anders zien. Of we vallen over woordkeuzes die een bepaalde connotatie hebben waarin we ons niet herkennen en veroordeeld voelen.
    Onder de oppervlakte gebeurt er zoveel wat het gesprek beïnvloed, van waaruit we reageren en pretenderen dat het allemaal om feiten en cognities gaat maar dat is niet zo. Het is veel gelaagder dan we in de huidige wetenschappelijke meet- en weetobsessie eigenlijk zouden willen. Ik wil u dan ook danken voor het onder de aandacht blijven houden van dit belangrijke thema, met als focus hier psychische problematiek.

    Ikzelf ben het met u eens, ondanks dat ik andere meningen en belevingen daarin best begrijp. Ik zie iemand met diabetes die óók elke dag insuline moet spuiten, niet als ziek. Uiteraard als je zijn insuline wegneemt is die persoon wel ziek en zou je dús door deze interventie van buitenaf kunnen stellen dat het om ziekte gaat. Wellicht dat ik in theorie paradoxaal genoeg begrijp dat de term ziekte mag vallen bij chronische interventie van buitenaf waarbij geen herstel mogelijk is om op termijn deze interventie niet meer nodig te hebben.
    Echter toch ben ik tegen de woordkeuze ziekte, omdat we in een werelddeel leven waarbij externe interventies bereikbaar zijn en geïntegreerd kunnen worden in iemands leefstijl waardoor wat mij betreft het begrip ziekte ophoudt tot het moment dat er inderdaad een terugval is of een (andere) interventie nodig is.

    Waarom ik zéker de Sire campagne niet steun ondanks dat ik de goede bedoelingen toejuich is puur vanwege de woordkeuze ziekte en specifiek in relatie tot enkele genoemde problematiek zoals burn-out en borderline. Sire vertelde me dat na veel overleg met cliënten de keuze voor het woord ziekte tot stand gekomen is, maar dat zegt mij al genoeg. Zeker in de borderline populatie heerst vaak een paradoxale neiging tot zichzelf willen excluderen omdat de klachten inderdaad vaak erger zijn dan gewone mensen ervaren maar tegelijk wel de psychische evenwichtige mensen verwijten dat zij hen niet accepteren als normaal terwijl een minuut geleden ze anderen nog wilden overtuigen dat hun leven en gevoelens niet normaal zijn. Bovendien is zelfstigma bij deze groep en waarschijnlijk ook bij andere groepen een groot probleem, door zichzelf te identificeren met ziek zijn en het etiket, moet je je eigen ontwikkeling en herstel wel beknotten anders is de overtuiging van het ziek zijn niet geloofwaardig meer.
    Waarschijnlijk stuit mijn mening veel mensen tegen de borst, maar dat is dan maar zo. Ik heb er zelf ook mee te maken maar kies ervoor om me niet te identificeren met ziekte of een etiket wat afhangt van de ogen die beoordelen. Zie Engelse documentaire How Mad Are You, waarin 3 psychiaters met moeite maar 1 van de 5 of 6 stoornissen uit een groep met en zonder psychische problematiek goed beoordeeld hadden. Dat geeft een goede confrontatie met respect voor de goede bedoelingen van de psychiatrie maar er niet blind op varen als client en wel zelf blijven nadenken.

    Uiteindelijk of je nu feitelijk dus wetenschappelijk vroeger, nu of later in het vakje officieel ziek valt, is mijn inziens niet waar dit gesprek over gaat maar zien we dat niet en raken we zodoende met elkaar aan de stok over feiten die er niet zijn en misschien wel nooit zullen zijn, aangezien 10 jaar geleden borderline nog ‘ongeneselijk’ was wat nu na nieuw onderzoek totale onzin is. Uitzonderingen daar gelaten, zoals altijd. We willen keiharde zekerheid maar dan sluiten we ons af van voortschrijdend inzicht en ook deskundigen worden overtroffen door nieuwe inzichten van deskundigen. Hieronder ligt dat mensen niet van twijfel houden en liever hard aan een halve waarheid hangen die overtuigend gebracht is, dan een kier openhouden voor andere of nieuwe percepties. Vaak hoe angstiger en kwetsbaar mensen zich voelen, hoe meer ze een onomstotelijke waarheid willen die hen rust geeft en alles wat niet in dat beeld overeenkomt moet weg beredeneerd worden met cognitieve dissonantie.

    Maar het gesprek moet gaan over hoe we omgaan met aan het leven inherenete onzekerheden in het algemeen dus ook m.b.t. een psychische kwetsbaarheid die wel of geen ziekte is. Het maakt uiteindelijk geen verschil voor het feit dat je er last van hebt, welke naam of oordeel je er ook aan hangt. En de cruciale vraag die daarna te voorschijn kan komen is: wil je je laten tegenhouden doordat ziekte een zekere (definitieve) grens representeert? Stop je bij ervaringen van anderen die inderdaad niet of moeizaam ontwikkelden en laat je die werken als een confirmation bias om te bevestigen hoe jij dan ook wel zal zijn? Naast dat bevestiging natuurlijk ook steun en een vluchtheuvel kan bieden. Maar de vraag is daarna weer: durf je je éigen grens te zoeken? Ga je verder dan waar het etiket en het (zelf)stigma je eigenlijk zou stopzetten?

    Vasthouden aan het door velen gedragen idee dat de aarde plat was en varen de dood zou betekenen, is ooit door mensen doorbroken die zich niet lieten bang maken. De massa heeft niet altijd gelijk, alleen maar omdat het een massa is. Denk voor jezelf, zoek de nuances, zoek de grenzen en als je er niet voorbij komt, oké dan is dat pijnlijk maar dan weet je dat. Maar jaren later zien wat je allemaal bij voorbaat niet gedaan hebt omdat je dácht dat het niet kon, is erger dan telkens je wiel blijven uitvinden, je neus stoten en gesteund door naasten berusten dat er gebieden zijn waarin je inderdaad vastloopt en niet verder komt. Net als ieder ander mens zonder etiket ook meemaakt. En dat er meer gebieden zijn waarin mensen met psychische problematiek niet hun draai vinden, dat is zeker zo en dat is ook pijnlijk en erg! Het gaat mij niet over moeten doorzetten omdat je anders lui bent, nee zeker niet!! Het gaat over écht naar jezelf durven kijken zonder continu andermans etiket of stigma erbij te trekken; hokjes zijn nodig om te praten en benoemen maar laat ze vervolgens niet je blik vernauwen zodat je niet ziet waarin je wél anders bent dan het hokje. Als je wil weten welke vogel in de boom zit, moet je eerst goed naar de vogel kijken en dan pas in het boek. Niet andersom. Zonder naar de vogel te (blijven) kijken is het benoemen en zoeken zinloos.

    Als je merkt dat je stigma nodig hebt uit angst voor verwachtingen van je gezin, van je werk, van jezelf, spreek die angst dan uit en schuil niet (alleen maar) achter je diagnose. Als maatschappij zijn we bang geworden van imperfecties, of we nou gezond of ziek of iets daar tussen in zijn. Het is een maatschappelijk probleem en logisch dat een diagnose dan óók een opluchting kan zijn. Eindelijk bewijs en een verklaring en wie dan nog oordeelt of iets verwacht wat niet kan (of wat je denkt niet te kunnen) discrimineert en houdt geen rekening met je. Maar ondanks onze kwetsbaarheid erkennen en in een diagnose mogen vatten, houden we hiermee onszelf ook niet klein? Houden we onszelf hiermee niet ook voor de gek? Het gaat immers ook om weer met elkaar te leren verdraagzaam te zijn mbt imperfecties van onszelf en elkaar. En van de ander en jezelf geduld en begrip te dúrven vragen als je iets zeker graag wil maar het nog niet kan of nooit zal kunnen. Hoe erg is dat eigenlijk?

    Dit gesprek gaat mijn inziens over zoveel. En is het zo waard om besproken te worden, voor iedereen en niet alleen de psychiatrie.

    • Beste Irza,

      Mijn dank voor je prachtige reactie. Voor mij genoeg redenen om deze reactie vandaag als blog, geschreven door jou, integraal te plaatsten op mijn blog site. We komen graag nog meer met jou in gesprek. Zit je ook op Twitter of Facebook? Wij horen graag van je! Fijne weekend!! 🙂 #OM

      • Iriza zegt:

        Beste Martin,

        De dag nadat ik mijn reactie op jouw treffende blog schreef, ging ik een lang weekend op cursus, zodoende dat ik tussen de inspirerende bedrijven door links en rechts zag dat je gereageerd had. Nu is de cursus afgeopen en vind nu pas deze reactie 😉 Maakt niet uit natuurlijk maar vandaar dat mijn reacties wat versplinterd zijn 😉

        Het is ontzettend fijn dat reacties op inspirerende inhoud ook een interessante wisselwerking kunnen zijn want zodoende kun je elkaar helpen steeds beter zicht te krijgen op dit soort thema’s. Met elkaar overeenkomsten zoeken maar ook nuanceverschillen is erg verhelderend en ook ik sta open dat anderen vanuit hun ervaringen weer een ander perspectief hebben en zich zo mogelijk wel of juist niet herkennen in wat ik beschrijf maar ook daarin liggen mogelijkheden om samen te slijpen aan een beter beeld.

        Ik ben erg gericht op de wisselwerking tussen de groep (maatschappij) en het individu en de huidige veroordelende mentaliteit die ook vaak op indirecte wijze voelbaar is. Denken in termen van schuld of eigen verantwoordelijkheid is iets wat mij niet aanspreekt omdat dit lijkt alsof elk mens afgesneden is van zijn omgeving en er geen wisselwerking plaatsvindt waardoor we nooit eens even ontslagen mogen zijn van schuld alsof alles wat je overkomt je eigen keuze was. Maar dit uitgangspunt dan weer zonder te ontkennen dat je binnen de speling van het lot wel nog allerlei houdingen kan aannemen of dingen kan doen of juist laten. Deze ogenschijnlijke tegenstelling maakt het best moeilijk de nuance te pakken tussen inderdaad je proberen geen slachtoffer te (laten) maken vanwege een diagnose of ziekte en daarin je verantwoordelijkheid (=vrijheid wat toch veel minder bestraffend klinkt als het zware ‘verantwoordelijkheid’!) te pakken om te kijken wie jij bent binnen en buiten dat kader en tegelijkertijd wel begrip hebben voor de moeilijkheden die je binnen en buiten dat kader toch ervaart en daarvoor ook mildheid en geduld aan anderen te vragen.
        Al die dynamieken in jezelf, tussen jezelf en anderen en tussen jezelf en de grotere sociale verbanden zoals je werk, de buurt etc. zijn het m.i. echt waard om te analyseren, al krijg je dan dus wel van zulke lange lappen tekst haha 😉
        Dit is een beetje de achtergrond van waaruit ik graag rond kijk en nadenk.

        Heel erg bedankt voor het integraal plaatsen van mijn reactie, is vind het echt een eer maar ook een extra compliment voor jouw werk: je blogs over belangrijke thema zijn sowieso al heel waardevol maar er zo af en toe een dialoog van maken tilt het geheel mijn inziens naar een nog hoger niveau!

        Ik zal met veel interesse en hopelijk regelmaat je blogs lezen en inderdaad wanneer je me aan het denken zet, vind ik je uitnodiging om van me te laten horen en mee te denken echt fantastisch. Dat waardeer ik dan ook. Hopelijk sluiten er nog meer mensen aan, samen zie je toch vaak meer.

        Inderdaad zit ik op twitter, daar had ik je al benaderd toen ik nog niet zag dat je dit berichtje geplaatst had.

        Nogmaals ontzettend bedankt voor je inspiratie maar ook voor je interesse in aanvullende reacties!

        Groet,
        Iriza

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s